Crescent Moon Theatre

แถลงข่าวเทศกาลละคร ครั้งที่ 10

2012-01-24T17:22:00.002+07:00

Bangkok Theatre Festival # 10

เครือข่ายละครกรุงเทพ ร่วมกับ สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย หอศิลแห่งกรุงเทพมหานคร ประชาคมบางลำพู และชมรมวิจารณ์ศิลปะการแสดง ได้ร่วมกันจัดงาน “เทศกาลละครกรุงเทพ ครั้งที่ ๑๐ Fast Forward”

เทศกาลละครกรุงเทพ เป็นเทศกาลทางด้านศิลปะการแสดงที่จัดขึ้นอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ปีพ.ศ. ๒๕๔๔ ซึ่งเป็นอีเวนท์ที่มีการรวมกันอย่างคับคั่งของศิลปินด้านศิลปะการแสดงที่มีชื่อเสียง ซึ่งเคยได้รับรางวัลและการยอมรับในระดับนานาชาติ ตลอดจนกลุ่มผู้ที่กำลังศึกษาในศิลปะการแสดงจากสถาบันการศึกษาต่างๆ มาเปิดเวทีแสดงละครที่หลากหลายให้ผู้ชมจำนวนมาก ทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ จนเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในเทศกาลทางด้านศิลปะที่โดดเด่นและเป็นที่รู้จักของผู้ที่ชื่นชอบศิลปะการแสดงมากที่สุดเทศกาลหนึ่งของประเทศไทย โดยในปีนี้จะเป็นการจัดเทศกาลละครกรุงเทพครั้งที่ ๑๐ โดยมีการจัดงานระหว่างวันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕ จนถึงวันที่ ๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕

เครือข่ายละครกรุงเทพ จึงขอเรียนเชิญท่านสื่อมวลชนร่วมงานแถลงข่าว ในวันพุธที่ ๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๑๔.๐๐-๑๕.๓๐ น. ณ ห้องออดิธอเรียม ชั้น ๕ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (สามารถเดินจากทางเชื่อมรถไฟฟ้า BTS สถานีสนามกีฬาแห่งชาติได้) และร่วมชมการแสดงละครใบ้จากคณะเบบี้ไมม์ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มละครใบ้ชาวไทยที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคณะหนึ่ง

see more:
http://www.bangkoktheatrenetwork.com/site/

ประกาศแล้ว วันจัดงานเทศกาลละครกรุงเทพ ครั้งที่ 10

2011-12-12T23:02:00.003+07:00

เทศกาลละครกรุงเทพ ครั้งที่ 10

ได้ฤกษ์จัดงานแล้ว คือ
วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 - 4 มีนาคม 2555
สถานที่จัดงานที่เดิม คือ

สวนสันติชัยปราการ ร้านอาหารย่านบางลำพู และโรงละครในเครือข่าย
โปรแกรมการแสดง กำลังปรับปรุงจะแจ้งให้ทราบโดยเร็วนี้

โปรดติดตาม

บทวิจารณ์ - อัสลาม (จาก A Day)

2011-12-04T21:45:00.003+07:00

อัสลาม... จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ 4: นิทานที่ไม่ได้เพ้อฝัน
เขียนโดย ณัฐพัชญ์ วงษ์เหรียญทอง
จากนิตยสาร A Day ฉบับ เดือนพฤศจิกายน 2554

นิทานนั้นมักถูกมองว่าเป็นเรื่องราวที่เพ้อฝันเป็นจินตนาการที่เอาไว้หลอกเด็กหรือกล่อมให้เด็กหลับก่อนนอนแต่ถ้าเราล่วงรู้ “หลัง” ของนิทานแล้ว เราก็สามารถรังสรรค์สิ่งมหัศจรรย์ที่น่าทึ่ง เปลี่ยนแปลงหรือสะท้อนชีวิตหรือเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ได้
นั่นก็เหมือนกับกรณีของ “อัสลาม... จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ 4” ผลงานละครเวทีเรื่องล่าสุดจากพระจันรท์เสี้ยวการละครฝีมือการเขียนบทและกำกับของ ฟารีดา จิราพันธุ์ ที่ทำให้โรงละครพระจันทร์เสี้ยวกลายเป็นโรงละครของความฝันและจิตนาการ แต่ขณะเดียวหันก็แฝงไว้ด้วย “ความจริง” อันละเอียดอ่อนและลึกซึ้ง

“อัสลาม... จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ 4” เป็นละครเวทีที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องสั้นชื่อเดียวกันที่ตีพิมพ์อยู่ในหนังสือ “เจ้าหญิง” ของบินหลา สันกาลาคีรี ว่าด้วยเรื่องการตามหาดาวดวงที่ 4ของเจ้าชายทันทันตามจดหมายขอความช่วยเหลือที่ตัวเองได้รับ แต่เมื่อมาถึงดาวดวงที่ 4 เขาหลับพบว่าเจ้าหญิงเป็นมนุษย์คนสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่บนดวงดาว เจ้าชายทันทันจึงมองหามังกรและสัตว์ร้ายที่เขาเชื่อว่าเป็นสาเหตุของความสูญเสียที่เกิดขึ้น แต่เมื่อเขาได้ฟังเรื่องราวจากตัวหญิงเสียงเศร้าแล้ว เขาก็ได้พบความจริงหลายๆ อย่างที่ไม่เคยถูกพูดหรือตรงกับความเข้าใจของคนที่ดาวดวงอื่นๆ อีกทั้งเมื่อเขาได้ใช้เวลาร่วมอยู่กัยเจ้าหญิงบนดาวดวงที่ 4 แล้วก็ยิ่งทำให้เขาได้เรียนรู้เรื่องราวบนดาวดวงนี้ เช่นเดียวกับความคิดของมนุษย์ที่พยายามสื่งสารเข้าใจกันมากกว่าเพียงแค่คำพูดหรือสิ่งที่มองเห็นขับต้องได้

สำหรับบางคนแล้ว เรื่องราวของ “อัสลาม... จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ 4” อาจจะเป็เนเหมือนนิทานสำหรับเด็กที่มีความสนุก น่ารักเต็มเปี่บมไปด้วยจินตนาการ แต่สำหรับหลายๆ คนที่เชื่อมต่อติดกับโลก ความจริงได้แล้ว เราก็แทบจะอินและน้ำตาไหลไปกับจุดเชื่อมโยงระหว่างดาวดวงที่ 4 และสถานที่ที่เรียกว่าประเทศไทยและชายแดนภาคใต้
อันที่จริง ละครเองก็บอกใบ้กับผู้ชมมากระดับหนึ่งในการเชื่อมโยงดังกล่ามเพราะเริ่มมาในฉากแรกของการแสดงก่อนจะเข้าเรื่องของอัสลาม ก็มีการอ่านบทสวดสรรเสริญพระเจ้าของ ศาสนาอิสลามก่อนจะนำไปสู่การร้องเพลงในภาษาถิ่นซึ่งพูดเกี่ยวกับประไทยที่เป็นดินแดนอันงดงามแต่แล้วก็จบลงที่ความรุนแรงและการสูญเสียที่เกิดขึ้น ซึ่งการเป็นเรื่องด้วยฉากนี้นี่เองกลายเป็นการปูและปรับความเข้าใจของผู้ผมตั้งแต่ต้นว่าละครกำลังพูดถึงประเด็นความจริงของสังคมมากกว่าจะมาเล่นนิทานสนุกๆก่อนนอน
เรื่องราวของเจ้าหญิงแสนเศร้าบนดาวดวงที่ 4 นั้น หลายๆ อย่างกลายเป็นเหมือนการต่อยอดของนิทานที่ละม้ายกับเหตุการณ์จริงอย่างน่าตกใจ ตั้งแต่เรื่องของการที่ดินแดนเคยสงบสุขจนมีคนมากมายเช้ามาเยี่ยมชมไม่เว้นว่างแต่แววันหนึ่งก็เกิดเหตุร้านจนอัศวินและเจ้าชายต่างๆ เข้ามาที่เวเวงนี้ก่อนที่ผู้คนที่มีชีวิตอยู่ก้ไร้ซึ่งความสุขในดวงดาวที่เคยเป็นบ้าน คงเหลือไว้แต่ความเศร้าที่เกิดจากความรุนแรงและความเจ็บปวดจากการสูญเสีย

ความรุนแรงอาจจะเป็นทางเลือกในแก้ปัญหาสำหรับคนบางกลุ่ม แต่ในขณะเดียวกันมันก็สร้างบาดเผลให้กับผู้คนมากมาย ท้ายที่สุด เราอาจจะไม่รู้สาเหตุของความรุนแรงต่างๆ ที่เกิดในดาวดวงที่ 4 หรือโลกใบนี้นั้นท้จริงคือทางจระกับผู้ที่อยู่ตรงนั้นและทางอ้อมกับพวกเราที่อยู่ร่วมกันในสังคม บางที่ทางออกออกที่เราจะก้าวข้ามมันไปได้คือการพยายามหาวิธีสื่อสารและเข้าใจกันระหว่างเพื่อนมนุษย์ไม่ว่าจะชนชาติใดๆการมอบความรักจากใจถึงใจเหมือนอย่างที่นิทาน “โลกของเจ้าหญิงนกบินหลายกับเจ้าชายนกบินหา” ที่ถูกเล่าในละครได้เปรียบเปรยไว้ หากแต่เราควรรีบหาเวลาที่จะ ”เล่า” มันออกไปก่อนจะไม่มีใครในโลกหลงเหลือเพื่อฟังนิทานเรื่องนั้นเช่นดาวดวงที่ 4

แม้ว่าโปรดักชันของ “อัสลาม... จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ 4” จะเป็นโปรดักชันละครขนาดกะทัดรัดในโรงละครเล็กๆ แต่วิธีการนำเสนอและใช้เทคนิคแสงที่ช่วยเติมเต็มและสร้างสีสันให้กับเรื่องได้อย่างดี ในขณะที่การแสดงแม้จะมีนักแสดงหลังเพียง 3 คนแต่ก็น่าสนใจและ น่าติดตามอยู่ตลอดเวลา

จุดที่น่าสนใจอันโดดเด่นอีกอย่างหนึ่งของละครคือการเลือกน้องทันทัน (ด.ช. ณัษฐภัทร์ คุ้มเมธา) ที่อายุเพียง 6 ขวบมาเป็นนักแสดงหลักซึ่งต้องต่อบทนักแสดงระดับผู้ใหญ่อย่างฟารีดา จิราพันธุ์ และ คอลิด มิดำ นั้นถือว่าเป็นเสน่ห์สคัญของเรื่องลีหลังแฝงในมุมมองการเชื่อมกันระหว่างโลกความจริงและโลกนิทานนิทาน ซึ่งต้องยอมรับว่าการได้น้องทันทันมาเล่นในละครกลายเป็นจิ๊กซอว์อย่างดีที่ทำให้ละครมีส่วนผสมระหว่างประเด็นที่หนัดกหน่วงกับความฝันและความหวังที่เราเห็นได้จากความบริสุทธิ์ของเด็ก

โดยส่วนตัวสำหรับผู้เขียนแล้ว เราสามารถรับรู้ได้ว่าฟารีดาสร้าง “อัสลาม... จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ 4” ด้วยความรู้สึกที่เข้าใจและจริงใจกัยสิ่งที่ต้องการพูดอย่างลึกซึ้ง นั่งทำให้ละครกลายเป็นเป็นสื่อที่กำลังเล่าความจริงแต่อย่างใดสิ่งที่ตัวเธอเล่าและเล่นและความสามารถในการเล่า โดยสิ่งที่น่าเสียดายอย่างเดียวของโปรดักชันนี้คือการแสดงซึ่งจัดในเทศกาลศิลปะนานาพันธุ์นั้นมีเพียงแค่ 5 รอบ

ซึ่งมันคงจะดีไม่น้อยถ้ามีคนอีกมากมายได้ไปเยือนดาวดวงที่ 4 พร้อมกับเจ้าชายทันทัน และ เมื่อเป็นอย่างนั้น เราก็อาจจะเข้าใจกันและกันเพื่อยุติเรื่องร้ายๆ ในสังคมได้ในเร็ววัน

Aslam Review from Bangkok Post

2011-11-28T22:57:00.007+07:00

Southern storyteller
Aslam proves that stage actress Farida Jirapun is also a playwright and a director to be reckoned with
Published: 20/10/2011
Bangkok Post / Newspaper section: Life
by Amitha Amranand

Few productions on the Bangkok theatre scene have tackled the violence in the Deep South. None that I've seen have moved beyond beating around the bush. Granted, it's a very delicate and complex subject to handle, rendered more difficult for the artists by the geographical and cultural distance, not to mention the dearth of information. Not that any of these constraints should stop an artist from finding a way to dig deeper and create a work that moves and awakens. Many seem to flock to Worapot Phanphong's Thi Kerd Hade, a collection of articles about a year spent in the Deep South, as their number one reference. The book shines with compassion and is effective as an introduction to the problems in the South, but also drips with the romanticisation of the rural and small-town Muslim ways and lacks a critical edge.

Last week at Silpa Nana Pun Festival, Pridi Banomyong Institute's annual social- and political-themed art event, Farida Jirapun staged her Aslam... Jak Jaoying Siang Sao Hang Duangdao Duang Thi Si (Aslam... From the Sad-Voiced Princess of the Fourth Star). Adapted from two short stories from Binla Sankalakiri's SEA Write-winning book, Jao Ngin, the play is so far the most full-fledged theatrical creation about the southern unrest.

Aslam began as a staged reading two years ago at the Crescent Moon Theatre's Read to Peace event, in which Farida collaborated with Colid Midam, stringing together the lyrics of John Lennon's Imagine, the Muslim greeting "Aslamu alaikum" ("Peace be upon you"), and passages from the Koran. Both artists are Muslim and have produced smaller-scale pieces on issues surrounding Muslims in Thailand over the years. At last year's Crescent Moon's Play Reading: Women Read, Farida performed 'Lok' Kong Jaoying Nok Binlai Kub Jaochai Nok Binha (The 'World' of Bird Princess Binlai and Bird Prince Binha), the last tale in Binla's Jao Ngin.

Farida also cites poems by SEA Write recipient Zakariya Amataya and Worapot's famous book as sources of inspiration. Moreover, she dug into accounts, documented by researchers and academics, of the people in the three southernmost provinces who have lost their loved ones. Yet, it's the optimism and the child-like innocence of Binla's fables that become the wings and the weight of the play. Binla, a writer from the South, spoke in his SEA Write acceptance speech of his belief in the possibility of a resolution to the southern conflicts and also in the power of tales that foster love and compassion _ children's tales that don't lie to children.

Aslam begins with a scene between an old Muslim woman in a wheelchair (Farida) and her devout grandson (Colid). Instead of a realistic dialogue, the scene unfolds like a poem, with snippets of Lennon's Imagine, the Koran, loving banters, a recipe for kao yum (a Southern dish), songs about the South and prayers. Thai, English and Arabic swirl in the air. The scene intensifies as the grandson declares his love for his land, his desire to become a sharp shooter, his romantic notion of death _ all laced with anger, devotion, and pain. Through these two characters in the first scene, Farida paves a path for a story of the silenced and forgotten that is to come.

After the loss of her grandson, the old woman is visited by Prince Tantan (Nattapat Khummetha) from another planet. He has heard the cry of a sad-voiced princess and comes to rescue her only to find a cheeky old woman instead of a beautiful young princess like in the fairy tales. Here, Farida deftly fuses Binla's fables with a realist story of one woman's loss that grows into a story of a people's struggle against injustice. There are, however, moments where the words get thrown into a jumble as the actors get caught up in the child-like actions and adventure. Prince Tantan's curiosity becomes a game and ultimately a catharsis for the old woman. Little by little, her story transforms into both of their stories. The wide-eyed world of a child meets the tear-stained one of the old woman. Like Binla's last fable in the book about two birds spinning yarns for their unborn child _their "world" _ the woman and the child from an alien planet are also building a new world through the act of remembering and reconstructing.

Farida is one of the top stage actresses, but Aslam proves that she is also a playwright and a director to be reckoned with. Although the play hesitates and shies away from truly making the audience confront the harrowing reality in the South, it doesn't use the fables to romanticise the plight of the people. Instead, the interlacing of Binla's stories with her own blossoms into a colourful and moving new creation.

The effect is gentle, yes, but the assertion to be heard, to be documented and written down, and to be remembered, is a tough and uncompromising one. As a storyteller, Farida's in full possession of the story, as if not a single word were borrowed.

see :
http://www.bangkokpost.com/arts-and-culture/art/262256/southern-storyteller

photo by : Wichaya Attamat

บทวิจารณ์ละครเวทีเรื่อง "อัสลาม"

2011-11-21T12:40:00.008+07:00

นำบทวิจารณ์ละครเวทีเรื่องล่าสุดที่ผ่านไปแล้วของเรามาลงให้อ่านกันค่ะ

เสียง ‘อัสลาม’ อันแผ่วเบา ของเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ ๔
โดย ชญานิน เตียงพิทยากร

ผมเริ่มเขียนถึงละครเวทีเรื่องนี้ หลังจากภาวะน้ำใกล้ถล่มกรุงเทพฯ กลบข่าวเหตุระเบิด 33 จุดที่จังหวัดยะลาจนเงียบกริบ – บังเอิญดีแท้ เพราะมันสอดรับกับสิ่งที่ละครพยายามจะสื่อ และภาวะ ‘ไปไม่ถึง’ ที่ละครประสบอยู่พอดี

‘อัสลาม… จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ ๔’ กำกับและนำแสดงโดย ฟารีดา จิราพันธุ์ หนึ่งในนักแสดงละครเวทีหญิงที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคนหนึ่งของเมืองไทย ปัจจัยนี้ช่วยเรียกคนดูได้มากพอประมาณอยู่แล้ว ทั้งจากกลุ่มผู้ชมละครขาประจำและขาจร บวกกับหน้าตาของละครหลังการโปรโมตที่เน้นความน่ารักของนักแสดงเด็ก (ณัษฐภัทร์ คุ้มเมธา) ที่ทำให้เกิดกระแสปากต่อปากหลังจากรอบการแสดงผ่านไประยะหนึ่ง

ละครดัดแปลงหนังสือรวมเรื่องสั้น ‘เจ้าหงิญ’ ของ บินหลา สันกาลาคีรี ได้น่าสนใจมาก ซึ่งผมเองเคยอ่านเมื่อนานมาแล้วทำให้ไม่แน่ใจว่าแง่มุมต่างๆ เหล่านี้มีอยู่ในหนังสือของบินหลาอยู่แต่เดิมหรือเปล่า แต่อย่างไรก็ดีการเล่าเรื่องความรุนแรงในสามจังหวัดภาคใต้ของฟารีดา โดยยืนพื้นบนเรื่องสั้นหลายเรื่องของหนังสือดังกล่าวก็ทำได้น่าสนใจ ทั้งการตีความเรื่องและการวางสถานะของตัวละคร

ฟารีดารับบทเป็น ‘เจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ ๔’ ผู้เป็นมุสลิม (เช่นเดียวกับตัวจริงของเธอ) ที่ได้พบกับเจ้าชายน้อยที่เดินทางมาจากแดนไกล และเป็นเพียงคนเดียวในหมู่เจ้าชายที่ไม่หลงทิศหลงทางจนได้มาพบเจ้าหญิง โดยในช่วงแรกของละครนั้นยังมีหลานชายของ ‘โต๊ะ’ (รับบทโดย คอลิด มิดำ ซึ่งเป็นมุสลิมเช่นกันกับฟารีดา) ที่ปรากฏตัวในฉากที่รุนแรงและยาวนานซึ่งอาศัยการแสดงอันทรงพลังล้วนๆ ก่อนที่ตัวละครนี้จะหายไป และกลับเข้ามาในฐานะ alter-ego ของเจ้าชายน้อย ผ่านการเล่าเรื่องที่ให้สองตัวละครสลับกันเข้าฉากไปมาอยู่ระยะหนึ่ง

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นหลังจากละครจบคือ ละครดี แต่น่าเสียดาย จำนวนคนดูเต็มโรงละครในการแสดงรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม เกินกว่าครึ่งหัวเราะเอ็นดูกับความน่ารักของนักแสดงเด็กเป็นหลัก แม้กระทั่งในฉากที่เสนอสารซึ่งทั้งเศร้า ทั้งรุนแรง – ผมจึงค่อนข้างมั่นใจว่าเนื้อหาที่ฟารีดาต้องการสื่อสาร ไปไม่ใคร่จะถึงคนดูเท่าไรนัก ทั้งที่สิ่งที่เธอกำลังพูดถึงคือการบอกให้ ‘คนนอก’ (ไม่ว่าจะนอกพื้นที่ หรือนอกบริบทศาสนาอิสลาม) เข้าใจสถานการณ์ ความเป็นไป และสิ่งที่พวกเขารู้สึกบ้าง

แต่ด้วยวิธีการที่เลือกนำเสนอ พลังของคำถามไม่พุ่งเข้ากระแทกใส่คนดู คำถามนี้จึงกลายเป็นคำถามที่ไม่มีใครเห็น ในระดับเดียวกับการเขียนตัวหนังสือบนกระดาษขาวด้วยลิควิดเปเปอร์ แล้วถือเดินไกลออกมาหลายเมตร มีไม่กี่คนเท่านั้นหรอกที่จะอ่านออก และเห็นว่านั่นคือคำถาม หรือคิดต่อได้ไกลถึงคำตอบ – เสียง ‘อัสลาม’ ของเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ ๔ เป็นเสียงที่แผ่วเบาเกินไป เหมือนเจ้าหญิงเกรงว่าหากพูดดังเกินไป ผู้ชมจะหาว่ากิริยามารยาทไม่งดงามสมกับเป็นเจ้าหญิง หรือกลัวคนดูจะตกใจว่าทำไมเจ้าหญิงพูดอะไรรุนแรงเช่นนี้แล้วมีแรงสะท้อนกลับไป

ขอบคุณข้อมูลจาก :
http://www.siamintelligence.com/asalam-stageplay-review/

ภาพถ่ายโดย : วิชย อาทมาท

ประกาศเลื่อนเทศกาลละครกรุงเทพ 2554

2011-11-18T21:17:00.002+07:00

นำมาประกาศกันตรงนี้อีกครั้งกับการเลื่อนการจัดเทศกาลละครกรุงเทพในปีนี้

เทศกาลละครกรุงเทพ ๒๕๕๔
‎"ประกาศอย่างเป็นทางการ จาก เครือข่ายละครกรุงเทพ"
ขอเลื่อน "เทศกาลละครกรุงเทพ ครั้งที่ 10" (ซึ่งกำหนดจะจัดขึ้น 19 พ.ย. - 4 ธ.ค. 2554)
ไปเป็นระยะต้นปีหน้า เมื่อกำหนดวันที่แน่นอนแล้ว จะแจ้งมาอีกครั้งในเร็วๆ นี้

Official Announcement from Bangkok Theatre Network (BTN)

Due to the serious huge flood in Bangkok as you have known well, The Bangkok Theatre Festival 2011 (which going to held on Nov 19 – Dec 4, 2011) has been postponed until further notice.
The new settle will be announced as soon as possible.

Sorry for the inconvenience.

We are looking forward to meet you in coming festival. Please keep in touch.

see:
http://www.bangkoktheatrenetwork.com/site/

อัสลาม... จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ 4

2011-09-22T02:35:00.003+07:00

พระจันทร์เสี้ยวการละครเสนอละครเวที

"อัสลาม... จากเจ้าหญิงเสียงเศร้า
แห่งดาวดวงที่ 4"

เมื่อความหายนะ... ทำให้เรามาพบกัน...

... “หากการเริ่มต้นของความล่มสลายอุบัติขึ้น ณ ดาวดวงหนึ่ง...
เหลือสิ่งมีชีวิตเพียงสิ่งเดียวคือ เจ้าหญิงเสียงเศร้า...”

จากนี้ เธอประสงค์สิ่งใด???

แรงบันดาลใจจาก เรื่องสั้น "เจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่สี่"
จากหนังสือ "เจ้าหงิญ" ของ บินหลา สันกาลาคีรี

ฟารีดา จิราพันธุ์ เขียนบทและกำกับ
แสดงโดย
ด.ช. ณัษฐภัทร์ คุ้มเมธา (น้องทันทัน)
คอลิด มิดำ และ ฟารีดา จิราพันธุ์

แสดงวันที่ 12-16 ตุลาคม 2554
เวลา 20.00
ณ โรงละครพระจันทร์เสี้ยว
บัตรราคา 250 บาท / น.ศ. 200
จองบัตรโทร 0811160066

ร่วมแสดงในงานเทศกาลศิลปะนานาพันธุ์ จัดโดย สถาบันปรีดี พนมยงค์

เสียงจาก film virus

2011-09-08T10:57:00.004+07:00

เสียงสะท้อนจากผู้ชม "เส้นด้ายในความมืด" จากบล็อก Film Virus

ฟิล์มไวรัส นิยมคนที่กล้าจับงานละครอิงโบราณ ไม่ว่าจะเป็นกรีก อังกฤษ แล้วปรุงใหม่สไตล์ modern แบบที่ Derek Jarman เคยทำหนังจากละครของ Christopher Marlowe และ Shakespeare ในรูปแบบ modern dress มาแล้ว และนี่น่าจะเป็นครั้งแรกของ A Thread in the Dark ในรูปแบบการแสดงแบบ modern dress

เส้นด้ายในความมืด
A Thread in the Dark
Original play by Hella Haasse
แปลโดย ศรวณีย์ สุขุมวาท
กำกับการแสดงโดย สินีนาฏ เกษประไพ / พระจันทร์เสี้ยวการละคร

“การนิ่งเงียบคือการยอมรับ”

การไม่ตั้งคำถามต่อการใช้อำนาจ คือการสมรู้คนผิด
การร่วมหัวจมท้ายกับคนและคำโกหก คือการสมคิดปกปิดความจริง

ถ้า Ibsen, Strindberg และ R. W. Fassbinder ให้คำจำกัดความของผู้หญิงยุคก้าวหน้าใต้การปกครองในศตวรรษต่าง ๆ ได้อย่างงดงามแล้ว เฮลล่า ฮัสเซ่อ (Hella Haasse) ก็ได้ให้นารีนิยามอีกบทที่น่าทึ่งไม่น้อยไปกว่า และนี่คือละครแห่งปีที่ครบถ้วนทุกเฉดสีทางพฤติกรรม มากมุมด้วยวิถีการตีความที่เหมาะเหม็งกับการเมืองทุกยุคสมัย

ละครของ เฮลล่า ฮัสเซ่อ นักเขียนชาวดัทช์ เป็นงานชิ้นเอกอีกเรื่องที่ สินีนาฏ เกษประไพ นำเสนอได้อย่างแยบคายและทรงพลัง ด้วยบทละครที่สะท้อนภาพกลวงโบ๋ของเหล่าวีรบุรุษและผู้ปกครอง ซึ่งกู่ก้องสถาปนาปักฐานอำนาจตัวเองอยู่บนไหล่ประชาชื่น (มื่น) ได้ถึงทุกวันนี้ด้วยคำลวง หนทางแห่งความจริงซึ่งเลือกที่จะเร้นกายดีกว่า ถ้ามันนำมาซึ่งผลประโยชน์และความอยู่รอดของบัลลังก์อำนาจ มันเป็นดั่งศิลายักษ์ที่แม้แต่ความรักและเส้นด้ายอันบอบบางยังไม่อาจนำทางออกจากความมืด ศรัทธาและความบริสุทธิ์ที่หวังจะแลกมาซึ่งสัจธรรมเป็นของฟุ่มเฟือยที่โลกไม่ต้องการ แต่อย่างไรคนที่ซื่อสัตย์กับตนเองก็ยังใฝ่หา แม้รู้ว่าปลายทางอาจเป็นเพียงฝันแล้ง

ฟิล์มไวรัส ขอแซ่ซ้องแก่ผู้ที่ยังคงศรัทธา แม้จะแพ้พ่าย

อย่าพลาดชมเด็ดขาด
เช็ครอบและวันแสดงได้ที่:
http://twilightvirus.blogspot.com/2011/08/thread-in-dark.html

เกี่ยวกับผู้แต่งบทละคร Hella Haasse:
http://en.wikipedia.org/wiki/Hella_Haasse

A Thread in the Dark - Video by Nophand

2011-09-08T10:24:00.007+07:00

New Video by Nophand
A Thread in the Dark
a play directed by Sineenadh Keitprapai

ยังเหลือการแสดงอีก 5 รอบสุดท้าย 8-12 ก.ย. นี้
รอบเวลา 19.30 น.
แสดงที่ เดโม่เครซี่เธียเตอร์สตูดิโอ (ลุมพินี)

our last 5 show 8-12 Sept, 2011 Time 7.30 pm.
at Democrazy Theatre Studio (Lumpini)
with Engkish surtitle

เสวนาหลังละครกับผู้แปลบท "เส้นด้ายในความมืด"

2011-09-04T16:19:00.004+07:00

ละครเวทีเรื่องใหม่ล่าสุดของเรา "เส้นด้ายในความมืด" เปิดทำการแสดงเป็นรอบที่สองไปแล้วเมื่อคืนนี้ full house ขอแสดงความขอบคุณท่านผู้ชมที่ให้การสนับสนุน และขอขอบคุณเป็นพิเศษกับคณะอาจารย์ และนักศึกษาภาควิชาภาษาอังกฤษ คณะมนุษยศาสตร์ มช. ทั้งศิษย์เก่าและปัจจุบันที่มาชมและอยู่ร่วมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเรา

เมื่อคืนเราจัดเสวนาหลังละครกับผู้แปลบท ผศ.ศรวณีย์ สุขุมวาท ผู้กำกับ สินีนาฏ เกษประไพ และอาจารย์คำรณ คุณะดิก ครู ผู้กำกับ ผู้ก่อตั้งพระจันทร์เสี้ยวการละคร ซึ่งเป็นไปอย่างสนุกสนานที่ได้แลกเปลี่ยนและปะทะสังสรรค์ทางความคิด เป็นเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่สำคัญสำหรับเรา

ระหว่างทาง.. เส้นด้ายในความมืด

2011-09-01T02:28:00.002+07:00

Video by Nophand

"เส้นด้ายในความมืด" มี multi media ประกอบด้วยโดยฝีมือ นพพันธ์ บุญใหญ่
และนี่เป็นอีกหนึ่งภาพเคลื่อนไหวที่มีชีวิต

ข่าวประชาสัมพันธ์ - ละครเวทีเส้นด้ายในความมืด

2011-08-27T00:16:00.011+07:00

พระจันทร์เสี้ยวการละคร ร่วมกับ เดโมเครซี สตูดิโอ
เสนอ ละครเวที

เส้นด้ายในความมืด
A Thread in the Dark

...ความรัก อำนาจ และภาพลวงตา...

บทละครโดย เฮลลา เฮสเส
แปลโดย ศรวณีย์ สุขุมวาท
กำกับการแสดงโดย สินีนาฏ เกษประไพ

จากบทละครของนักเขียนหญิงชาวเนเธอแลนด์ชื่อ เฮลลา เฮสเส (Hella Haasse) นักการละครและเขียนบทละคร มีผลงานนิยายขนาดสั้น อัตชีวประวัติ บทความ บทกวี ที่ได้รับรางวัลทางวรรณกรรมมากมาย บทละครเรื่อง A Thread in the Dark ได้รับรางวัล Visser Neerlandia เมื่อ ปี ค.ศ.1962

เรื่องราวเทพปกรณัมกรีกเกี่ยวกับมิโนทอร์ในถ้ำอันลึกลับลาบิรินท์บนเกาะครีท ทุกปีกษัตริย์มีนอสแห่งครีทจะต้องจัดส่งชายหญิงเพื่อเป็นเครื่องสังเวยต่อมิโนทอร์ กระทั่งถึงคราวของ เธเซอุส เจ้าชายแห่งเอเธนส์ ซึ่งตกอยู่ภายใต้การปกครองของครีท ประกาศจะเอาชนะปีศาจร้าย โดยมีอารีอาดเน ธิดาแห่งกษัตริย์มีนอสแอบนำเส้นด้ายไปให้เธเอซุสหนีรอดออกมาจากความมืดภายในถ้ำลาบิรินท์ แต่เหตุการณ์นี้ถูกนำมาเล่าใหม่ผ่านสายตาของอารีอาดเน

A retelling of the Myth...

“เส้นด้ายในความมืด” ด้วยฝีมือการแปลบทละคร โดย ผศ.ศรวณีย์ สุขุมวาท แห่งภาควิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กำกับการแสดงโดย สินีนาฏ เกษประไพ แห่งพระจันทร์เสี้ยวการละครกับเรื่องเก่าที่ถูกนำมาเล่าใหม่ด้วยมุมมองของผู้หญิงที่สะท้อนความจริงเกี่ยวกับ ความรัก อำนาจ และภาพลวงตา

"ให้ข้าอยู่อย่างโดดเดี่ยวและเจ็บปวด
ในโลกที่ความจริงมีความหมาย"

นำแสดงโดย
ศิริธร ศิริวรรณ, เบ็น โกศลศักดิ์, ณัชศลิษฏา วัลย์ณัฐประภา, ลาภิณ เหล่าสุนทร
ร่วมด้วย
กวินธร แสงสาคร, จิรัชพงศ์ เรืองจันทร์, เกรียงไกร ฟูเกษม, ลัดดา คงเดช, กอใจ อุ่ยวัฒนพงศ์ , รพีภัทร มานะสุนทร
นักดนตรี ศุภิสรา กิตติคุณารักษ์

2-6 และ 8-12 กันยายน 54 / รอบเวลา 19.30 น.
แสดงที่ เดโมเครซี เธียเตอร์ สตูดิโอ (ซอย สะพานคู่, ลุมพินี)
บัตรราคา350 B.
สำรองบัตรได้ที่ 081 612 4769 & 084 647 4783
http://www.facebook.com/?ref=home#!/CrescentMoonTheatre

ขอเชิญร่วมแลกเปลี่ยนพูดคุยใน เสวนาหลังละคร "เส้นด้ายในความมืด"
วันเสาร์ 3 ก.ย.
Re telling of the Myth พูดคุยกับผู้แปลบท ผศ.ศรวณีย์ สุขุมวาท
และ
วันเสาร์ 10 ก.ย.
พูดคุยกับผู้กำกับ สินีนาฏ เกษประไพ
ดำเนินการเสวนาโดย อ.อภิรักษ์ ชัยปัญหา

แผนที่โรงละคร Democrazy Theatre studio

พระจันทร์เสี้ยวกับเส้นด้ายในความมืด

2011-08-20T00:04:00.004+07:00

บทละคร “เส้นด้ายในความมืด” เป็นบทละครที่เขียนโดยนักเขียนหญิงชาวเนเธอแลนด์ชื่อ Hella Haasse ซึ่งนักการละครและเขียนบทละคร มีผลงานนิยายขนาดสั้น อัตชีวประวัติ บทความ บทกวี ที่ได้รับรางวัลทางวรรณกรรมมากมาย บทละครเรื่อง A Thread in the Dark ได้รับรางวัล Visser Neerlandia เมื่อ ปี ค.ศ.1962 บทละครเรื่องนี้ตีพิมพ์อยู่ในหนังสือรวมบทละคร A Touch of the Dutch

เรื่องราวเดิมมาจากเรื่องราวเทพปกรณัมกรีกเกี่ยวกับมิโนทอร์ในถ้ำอันลึกลับลาบิรินท์บนเกาะครีททุกปีกษัตริย์มีนอสแห่งครีทจะต้องจัดส่งชายหญิงเพื่อเป็นเครื่องสังเวยต่อมิโนทอร์ กระทั่งถึงคราวของ เธเอซุส เจ้าชายแห่งเอเธนส์ ซึ่งตกอยู่ภายใต้การปกครองของครีท ประกาศจะเอาชนะปีศาจร้าย โดยมีอารีอาดเน ธิดาแห่งกษัตริย์มีนอสแอบนำเส้นด้ายไปให้เธเอซุสหนีรอดออกมาจากความมืดภายในถ้ำลาบิรินท์ แต่เหตุการณ์นี้ถูกนำมาเล่าใหม่ผ่านสายตาของอารีอาดเน

A retelling of the Myth…

“เส้นด้ายในความมืด” แปลบท โดย ผศ.ศรวณีย์ สุขุมวาท แห่งภาควิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ที่เคยแปล Antigone ฉบับของ Bertolt Brecht ที่พระจันทร์เสี้ยวเคยจัดแสดงมาแล้วในปี 2549 และแปล Hamet ซึ่งเคยจัดแสดงโดยคณะละคร 28 เมื่อปี 2538

“เส้นด้ายในความมืด” กับเรื่องเก่าที่ถูกนำมาเล่าใหม่ด้วยมุมมองของผู้หญิงที่่สะท้อนความจริงเกี่ยวกับ ความรัก อำนาจ และภาพลวงตา ครั้งนี้กับการกำกับการแสดงและการทำงานกับบทละครคลาสสิค ร่วมกับนักแสดงของพระจันทร์เสี้ยวรุ่นใหม่และสมาชิกรุ่นเก่า รวมนักแสดง 10 คน กับนักดนตรีอีก 1 และทีมงานอีกหลายคน เราหวังว่าจะทำให้บทละครเรื่องนี้มีชีวิตขึ้นมาอย่างที่เราเห็นและรู้สึก

A Thread in the Dark - pre pro

2011-08-17T21:39:00.012+07:00

ใกล้เข้ามาแล้วสำหรับละครเวทีเรื่องใหม่ของพระจันทร์เสี้ยวการละครเรื่อง "เส้นด้ายในความมืด" (A Thread in the Dark) บทละครจากนักเขียนหญิงชาวเนเธอแลนด์ Hella Haasse ตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนซ้อมเข้มที่ในโรงละคร เรื่องนี้พระจันทร์เสี้ยวการละครจะยกคณะไปแสดงที่โรงละคร Democrazy Theatre studio ซ.สะพานคู่

ชมบรรยากาศภาพจากการซ้อม

ภาพถ่ายโดย จิรัชพงศ์ เรืองจันทร์

I Sea - review from Madam Figaro

2011-08-06T14:15:00.006+07:00

I Sea : เวลา-ผู้หญิง-การมอง-ทะเล
โดย อภิรักษ์ ชัยปัญหา

ใครนะ? ที่เปรียบเทียบอารมณ์ความรู้สึกของผู้หญิงว่าเหมือนทะเล...บางครั้งก็สงบงดงาม แต่บางครั้งก็เกรี้ยวกราด ไม่น่าเข้าใกล้...นั่นอาจเป็นมุมมองที่คนพูดซึ่งอาจเป็นผู้ชายมองพวกเธอเชื่อมโยงกับทะเล...ว่าแต่ แล้วเวลาผู้หญิงมองตัวเองกับทะเล..พวกเธอคิดยังไงกันบ้างนะ...

ผู้หญิงเก่งสองคนของพระจันทร์เสี้ยวการละคร...เธอชวนเราไปดูว่าเวลาที่เธอทั้งสองมองทะเล..พวกเธอคิดอะไรอยู่ ผ่านรูปแบบการแสดงเดี่ยวคนละเรื่องของพวกเธอ แต่ใช้ชื่อรวมเป็นคำนามสองคำว่า I Sea

ตอนที่ผมไปถึงโรงละครขนาดเล็ก black box ที่ชื่อว่า Crescent Moon Space แถว ๆ ทองหล่อ ก่อนเวลาการแสดงจะเริ่ม ปรากฏว่า มีผู้ชมไปรอชมการแสดงของสองสาวกันในจำนวนที่แทบนึกไม่ออกว่า แล้วผู้ชมจะเข้าไปอัดรวมกันในห้องเล็ก ๆ ห้องนั้นได้อย่างไร..แต่ในที่สุด เราก็ทำได้สำเร็จ

งานแบ่งออกเป็นสองชิ้น ชิ้นแรกเป็นงานของ ฟาริดา จิราพันธุ์ ใช้ชื่อว่า FLOTsam เล่าเรื่องราวของความสดใสในการเดินทางของชีวิต ที่คึกคัก สนุกสุดหวี่ยง จนกระทั่งวันหนึ่งเธอก็ตกเรือจมน้ำเพราะเรือแตก แล้วหลังจากนั้นการแสดงก็พาเราดำดิ่งไปกับภาวะของผู้หญิงในวัยผู้ใหญ่ที่ชีวิตเหมือนเรือแตกกลางทะเล เธอต้องกลับมาสำรวจร่างกายของตนเอง ต้องตะเกียกตะกาย ต้องประคองตัวไปเรื่อย ๆ เพื่อที่พบว่า ท้ายที่สุดสิ่งที่ทำได้คือการเกาะซากเรือของชีวิตนั้นอย่างสงบนิ่ง และใช้การรำลึกถึงวัยเยาว์ของตนเอง ประทังชีวิตให้พอหายใจต่อไปได้

ทั้งหมดนั้น เป็นเรื่องย่อ ที่ผมคิดเอง...เพราะการแสดงเดี่ยวในครั้งนี้ ไม่มีบทพูด และไม่ได้เล่าเรื่องแบบละครปกติ แต่เป็นการสื่อสารผ่านการแสดงที่เรียกว่า Physical Theatre ซึ่งนักแสดงมักสื่อสารผ่านการเคลื่อนไหวทางร่างกาย ก่ำกึ่งระหว่างการเต้นกับการแสดงละคร การแสดงชิ้นนี้ของฟาริดานั้น โชว์ทักษะทางร่างกายของนักแสดงได้อย่างน่าสนใจ ผู้ชมจะไม่ได้รับอนุญาตให้รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น เพราะเธอเข้ามาก็แสดงเลย ส่วน “เรื่อง” และ “อารมณ์” ที่ได้ เป็นเรื่องของคนดูแต่ละคน จะใส่จินตนาการของตนเองลงไปกับสิ่งที่ได้ (อย่างที่ผมสร้างเรื่องเองข้างต้น)

ความน้อยของอุปกรณ์ประกอบ เสียง และ ภาพ ที่ฟารีดานำมาใช้ มันทำให้ผู้ชมเน้นไปที่ตัวนักแสดงเป็นลำดับแรก ส่วนประกอบอื่น ๆ เมื่อเข้ามาเมื่อศิลปินต้องการให้เกิดความหมายอะไรบางอย่างในเรื่องเท่านั้น (เช่น ภาพวัยเยาว์ของเด็กหญิงฟารีดา ที่สวมชุดเดียวกับ ฟารีดาในวัยสาว ซึ่งนอนนิ่งเกาะซากเรือที่อัปปางอยู่นั้น เจ็บปวดและชวนให้เข้าไปปลอบโยน)

หากให้ผมมองในฐานะ show ผมคิดว่างานชิ้นนี้ของเธอ “ซื่อ” ดี แต่ก็อด “อยากได้เพิ่ม” ในเรื่องชั้นเชิงในการเล่าเรื่องมากกว่านี้ บางทีหากปรับหรือเพิ่มกลวิธีในการเล่าเรื่องมากกว่านี้อีกนิด FLOTsam อาจพาผู้ชมให้รู้สึกเคว้งคว้างไปกับเธอ มากกว่าการปล่อยให้ผู้ชมเป็นแค่คนบนฝั่งที่เฝ้ามองชะตากรรมของผู้หญิงคนนี้แต่ฝ่ายเดียว

งานชิ้นที่สองเป็นผลงานของ สินีนาฏ เกษประไพ ผู้นำของพระจันทร์เสี้ยวการละคร รุ่นที่ 3 และศิลปาธรสาขาศิลปะการแสดงหญิงคนแรกและคนเดียว เธอตั้งชื่องานของเธอว่า ChANge (สังเกตตัวอักษรตัวใหญ่ที่รวมกันได้ว่า CAN)

งานของเธอเริ่มต้นด้วย ชายหนุ่มนักแซกโซโฟนในชุดเจ้าบ่าว ที่ออกมาเป่ามนต์เรียก เจ้าสาว (สินีนาฎ )ออกมา ในช่วงแรก เราจะได้เห็นว่าการเป่าแซกโซโฟนของเจ้าบ่าวนั้น เป็นการควบคุมการเคลื่อนไหวของเจ้าสาว จนต่อมาเธอทนต่อไปไม่ไหว จึงสลัดกระโปรงของเจ้าสาวนั้นทิ้งไป เพื่อเปลี่ยนไปเป็นตัวของตัวเอง ในช่วงนี้ การแสดงจะขยายภาวะของผู้หญิงที่เลือกเส้นทางของตนเอง โดยขบถจากเรื่องเล่า “ชาย-หญิง” ที่สังคมให้ค่าว่าปกติ ในลักษณะอุปมากับการลอยคว้างกลางทะเล ซึ่งบางครั้งก็ลอยพลิ้วแบบแมงกะพรุน บางครั้งก็ปล่อยตัวไปกับคลื่นที่สาดซัด โดดเดี่ยว จนกระทั่งสามารถเดินทางมาถึงฝั่งในที่สุด (เรื่องจบลงที่ภาพถนนที่ทอดตัวไปข้างหน้าอย่างที่ไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดตรงไหน)

มีคนกล่าวว่า สำหรับนักเต้นผู้หญิงแล้ว จะเต้นให้มีประสิทธิภาพได้ อายุน่าจะอยู่ในช่วง 20 ไม่เกิน 30 แต่สำหรับการแสดงของสินีนาฏ ในครั้งนี้เป็นอีกครั้งที่พิสูจน์ว่า คำกล่าวที่ว่าไม่จริงเสมอไปสำหรับนักเต้นสาวใหญ่ หากนักเต้นหญิงคนนั้นดูแลและฝึกฝนตนเองอย่างสม่ำเสมอ การเต้น ผสม Butoh ผสม การแสดงแบบ physical Theatre ของสินีนาฎ ในครั้งนี้ ในสายตาผมแล้ว เธอยังให้พลังในการสื่อสารผ่านทางร่างกายได้มาตรฐานทีเดียว มีข่าวลือมาว่า นี่อาจเป็นโซโล่ชิ้นสุดท้ายที่สินีนาฏจะทำ ผมขอภาวนาให้มันเป็นเพียงข่าวลือต่อไป

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาภาพรวมแล้ว งานชิ้นนี้กลับเด่นในด้านการกำกับการแสดงมากกว่าการแสดงของเธอ ด้วยเพราะองค์ประกอบด้านเพลง ภาพทั้งวิดีโอ และ โมชั่น กราฟฟิค และแสง ที่สินีนาฏ เลือกมาใช้ในงานของเธอนั้น มันทำหน้าที่ “ส่งความหมาย” อย่างโดดเด่นจนกลบการแสดงของเธอไปบ้าง ผมยังรู้สึกเสียดายว่าในบางโมเมนท์มีแค่การแสดงของเธอก็น่าจะเพียงพอ และอาจพาให้เรา ‘รู้สึก’ ไปกับภาวะของผู้หญิงคนนั้นได้มากกว่านี้ (เป็นเทรนด์ของการแสดงร่วมสมัยของไทยในยุคหลังที่นิยมการสื่อสารด้วยสื่อที่หลากหลาย และพยายามทำลายกรอบการนิยามว่าตนเองเป็นศิลปะประเภทใด เห็นงานแบบนี้บ่อย ๆ ชักคิดถึงงานง่าย ๆ กว่านี้สะแล้ว)

หลังจากดูเรื่องเล่าของพวกเธอกับทะเลจบลง..สิ่งที่ผมทำคือโทรศัพท์ไปหาผู้หญิงที่อยู่รอบ ๆ ตัวแล้วถามเธอว่า ‘สบายดีไหม’

ภาพโดย : อดิเดช ชัยวัฒนกุล

I Sea - review from The Nation

2011-08-06T14:05:00.003+07:00

Waves of womanhood
By Pawit Mahasarinand
Special to The Nation
Published on June 1, 2011

The poignancy gets watered down in the solo performances of 'I Sea'
"FLOTsam" began last week at the Crescent Moon Space, actress Farida Jiraphan filled the performance area with plastic bags, danced happily to Joey Boy's "Salawan" and "Loi Thale", and invited people from the audience to join her.

Then she produced a rock-like box to dance on, but fell off. The lighting changed abruptly, and when Farida re-emerged from behind the box, her movements expressed what she's experienced in life.

In "ChANge" - the other part of the double bill titled "I Sea" - Silpathorn artist Sineenadh Keitprapai, artistic director of the Crescent Moon Theatre, wore white body powder and a white wedding gown.

Saxophonist Kosit Singchalerm played "Love Potion No 9", "Music Box Lullaby" and Phillip Glass' "Mad Rush". Sineenadh's corresponding movements, like Farida's, took us through different struggles experienced by Thai women.

These two women are better known as actresses rather than dancers, and their talent made it easy to empathise with what they were feeling. But at the same time, their wordless performances would have been more poignant and less melancholic had they collaborated with choreographers.

Solo performance is a significant trend in contemporary dance and theatre, but it doesn't mean one artist has to do everything on his or her own.

Motion-graphic designers Taechit Jiropaskosol and Wattanapume Laisuwanchai, who've collaborated with many different theatre groups recently, projected captivating visuals on the back wall, and lighting designer Tawit Keitprapai helped shift the mood both subtly and sharply.

These visual elements always supported the performance and never "stole the show".

"I Sea" ended its short run on Sunday, but its strong visual and aural imagery lasted much longer, like waves continuing to reach the shore. They are unpredictable - soothing yet doubtful. You don't know whether bigger, more destructive wave might hit.

There were few dance and theatre works onstage in recent months, but our evenings are getting much busier.

Scenario's "Tawiphob: The Musical" opened on Wednesday at the Muangthai Rachadalai Theatre, re-staged with two new leads. Opening tonight at M Theatre's Blue Box Studio is Life Theatre's "Green Concerto".

Next up is B-Floor Theatre's "Flu-Fool", starting on July 13 at the Poonsuk Banomyong Auditorium. The New Theatre Society's Thai version of Harold Pinter's "Betrayal" begins on July 21 at Democrazy Theatre Studio.

The day after that, 4Daruma's "Phu Ying Khang Khang" opens at the Crescent Moon Space. Rounding out the month will be "Directed by Janaprakal", Pichet Klunchun's tribute to his teacher and fellow Silpathorn artist, Janaprakal "Khru Chang" Chandruang, at the Bangkok Art and Culture Centre.

Meanwhile the Bangkok Theatre Network is gearing up for the Bangkok Theatre Festival by hosting free discussions every other Saturday afternoon with 10 directors, all veterans of previous festivals.

Last Saturday Pradit Prasartthong, the festival's first artistic director, shared his thoughts. On July 9 it's the turn of Nikorn Saetang, artistic director of Theatre 8X8.

info from:
http://www.nationmultimedia.com/home/2011/06/01/life/Waves-of-womanhood-30159155.html

เส้นด้ายในความมืด

2011-08-02T11:33:00.002+07:00

Democracy Theatre Studio and Crescent Moon Theatre present
Demo Classic Project

a retelling of the myth

เส้นด้ายในความมืด
A Thread in the Dark

...ความรัก อำนาจ และภาพลวงตา...

บทละครโดย เฮลลา เฮสเส
Original play by Hella Hasse
แปลโดย ศรวณีย์ สุขุมวาท
Translated by Sarawanee Sukhumvada
กำกับการแสดงโดย สินีนาฏ เกษประไพ / พระจันทร์เสี้ยวการละคร
Directed by Sineenadh Keitprapai / Crescent Moon Theatre

2-6 และ 8-12 กันยายน 54 / รอบเวลา 19.30 น.
2-6 & 8-12 Sept, 2011 / Time 7.30 pm.
แสดงที่ เดโมเครซี เธียเตอร์ สตูดิโอ (ซอย สะพานคู่, ลุมพินี)
@ Democrazy Theatre Studio Bangkok (soi Sapankoo, Lumpini)
Ticket 350 B.
Moon Reservation : 081 612 4769 & 084 647 4783

บทละคร “เส้นด้ายในความมืด”
เขียนโดยนักเขียนหญิงชาวเนเธอแลนด์ Hella Haasse นักการละครและเขียนบทละคร มีผลงานนิยายขนาดสั้น อัตชีวประวัติ บทความ บทกวี ที่ได้รับรางวัลทางวรรณกรรมมากมาย บทละครเรื่อง A Thread in the Dark ได้รับรางวัล Visser Neerlandia เมื่อ ปี ค.ศ.1962

จากเรื่องราวเทพปกรณัมกรีกที่เกี่ยวกับมิโนทอร์ในถ้ำอันลึกลับลาบิรินท์บนเกาะครีท ทุกปีกษัตริย์มีนอสแห่งครีทจะต้องจัดส่งชายหญิงเพื่อเป็นเครื่องสังเวยต่อมิโนทอร์ กระทั่งถึงคราวของ เธเอซุส เจ้าชายแห่งเอเธนส์ ซึ่งตกอยู่ภายใต้การปกครองของครีท ประกาศจะเอาชนะปีศาจร้าย โดยมีอารีอาดเน ธิดาแห่งกษัตริย์มีนอสแอบนำเส้นด้ายไปให้เธเอซุสหนีรอดออกมาจากความมืดภายในถ้ำลาบิรินท์ แต่เหตุการณ์นี้ถูกนำมาเล่าใหม่ผ่านสายตาของอารีอาดเน

A retelling of the Myth...

“เส้นด้ายในความมืด” ด้วยฝีมือการแปลบทละคร โดย ผศ.ศรวณีย์ สุขุมวาท แห่งภาควิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กำกับการแสดงโดย สินีนาฏ เกษประไพ แห่งพระจันทร์เสี้ยวการละครกับเรื่องเก่าที่ถูกนำมาเล่าใหม่ด้วยมุมมองของผู้หญิงที่สะท้อนความจริงเกี่ยวกับ ความรัก อำนาจ และภาพลวงตา

นำแสดงโดย
ศิริธร ศิริวรรณ, เบ็น โกศลศักดิ์, ณัชศลิษฏา วัลย์ณัฐประภา, ณัฐชยา ปอวงศ์สว่าง, ลาภิณ เหล่าสุนทร
ร่วมด้วย
กวินธร แสงสาคร, จิรัชพงศ์ เรืองจันทร์, ลัดดา คงเดช, ชัยวัฒน์ คำดี, กอใจ อุ่ยวัฒนพงศ์ , รพีภัทร มานะสุนทร
นักดนตรี ศุภิสรา กิตติคุณารักษ์
ออกแบบเสียงโดย คานธี อนันตกาญจน์
กำกับเทคนิคโดย ทวิทธิ์ เกษประไพ
ดูแลลการผลิตโดย ภาวิณี สมรรคบุตร และ วสุรัชต อุณาพรหม

***Promotion จองบัตร "เส้นด้ายในความมืด" วันนี้ได้รับส่วนลด***
ดังนี้
1. ถ้าคุณจองบัตรแล้วจ่ายเงินทันทีก่อน 31 ก.ค.จะได้ลดในราคา 250 บาท
2. ถ้าคุณจองแล้วจ่ายเงินภายใน 31 ส.ค. จะได้ลดในราคา 300 บาท
3. ถ้าจองแต่ยังไม่จ่ายเงิน มาจ่ายหน้างาน ก็จะคิดราคาเต็ม คือ 350 บาท (จะไม่ได้ลดนะคะ จ่ายตามราคาปกติค่ะ)
โดยโอนเงินมาที่ :
ชื่อบัญชี ศรวณี ยอดนุ่น เลขบัญชี 035-2-81016-9..
ธนาคารกสิกรไทย ออมทรัพย์ สาขาบางจาก
***กรุณาโทรกลับมาแจ้งที่
Moon Reservation : 081 612 4769 & 084 647 4783
(โปรดนำสลิปมารับบัตรด้วย)

อ่านในใจ

2011-07-03T13:28:00.002+07:00

โปรแกมหน้าของเราคือ โครงการอ่านบทละคร ซึ่งจัดมาเป็นครั้งที่ 5 แล้ว คราวนี้ "อ่านในใจ" มาติดตามชมการอ่านจากมุมมองนักทำละคร 8 คน

พระจันทร์เสี้ยวการละครขอเชิญชม

โครงการอ่านบทละคร

อ่านในใจ
จากมุมมองของนักการละครรุ่นกลางเก่ากลางใหม่
และรุ่นใหม่แกะกล่อง

วันที่ 9-10 กรกฎาคม 2554
รอบเวลา 14.30 และ 18.30 น.
ณ โรงละครพระจันทร์เสี้ยว สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ

ชมฟรี
สำรองที่นั่ง 081 612 4769 และ 084 647 4783

พระจันทร์เสี้ยวเดือนมิถุนายน

2011-06-24T11:08:00.006+07:00

เดือนนี้เรามีกิจกรรมที่จัดไปแล้ว คือ งานรำลึกครูองุ่น มาลิก "มหกรรมการแสดงแสนหรรษา ครั้งที่ 13" ซึ่งจัดไปแล้วเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ที่ผ่านมา ชาวพระจันทร์เสี้ยวการละครแปลงร่างเป็น คณะละครยายหุ่น ช่วยจัดและดำเนินงานนนี้ เรายังทำละครหุ่นเรื่อง "เจ้าหมูบินได้" แสดงในงานนี้ด้วย

เดือนนี้พระจันทร์เสี้ยวได้ลงในนิตยสาร A Day ฉบับนี้ A Day เน้นเรื่องชมรมต่างๆที่น่าสนใจ รวมทั้งพระจันทรืเสี้ยวการละครที่มีจุดเริ่มต้นจากการเป็นชมรมพระจันทร์เสี้ยว

ส่วนอีกงานหนึ่งคือการแสดง I Sea : solo performance ซึ่งแสดงโโยสองนักการละครหญิงของเรา ยังคงแสดงอยู่ถึงวันอาทิตย์นี้ที่โรงละครพระจันทร์เสี้ยว

การแสดงชุด I Sea : solo performance ในหนังสือพิมพ์ The Nation
ดูเพิ่มเติม :
http://www.nationmultimedia.com/home/VIEWS-FROM-THE-SHORELINE-30158255.html

I Sea Project

2011-05-20T07:38:00.004+07:00

Next Program

พระจันทร์เสี้ยวการละคร เสนอ การแสดงเดี่ยวของสองนักแสดงหญิง

I Sea : solo performance
การแสดงเดี่ยว โดย สินีนาฏ เกษประไพ และ ฟารีดา จิราพันธุ์

the sea, the bride, the bodymind and the reflection of bright and gloom

FLOTsam by Farida Jiraphan
ChANge by Sineenadh Keitprapai

I Sea เป็นผลงานการแสดงเดี่ยวรูปแบบ movement and body expression ของสองผู้กำกับและนักแสดงหญิงแห่งพระจันทร์เสี้ยวการละคร ฟารีดา จิราพันธุ์ นักแสดงหญิงมากฝีมือ และ สินีนาฏ เกษประไพ ศิลปินศิลปาธร สาขาศิลปะการแสดง ปี 2551
สินีนาฏและฟารีดาทำงานละครประเด็นผู้หญิงและการใช้รูปแบบการนำเสนอด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายและ physical theatre มาเป็นเวลาต่อเนื่องหลายปี

การแสดงชุด I Sea เริ่มต้นด้วยการหยิบยกภาพลักษณ์ของผู้หญิงในสังคมนำมาสะท้อนผ่านบทสนทนาของร่างกาย นำเสนอแนวความคิดที่มีต่อตัวตน การรับรู้ ร่างกายและการเดินทางภายในใจ

I Sea, the solo performance in the form of movement and body expression created by the two women artists of Crescent Moon Theatre – Farida Jiraphan, the brilliant performer and Sineenadh Keitprapai, the Silpathorn Award artist of Thailand in 2008. (an honour for living Thai contemporary artists)

Both have been working on the project associating with women and femininity, together with the use of a unique style of body movement and expression they have been practicing for many years.

I Sea Project genuinely reflects and portrays the images of women in society through the bodily converse, including the projection and notion of self, perception, body and journey of the mind.

Designed and Directed by : Flotsam – Farida Juraphan / Change – Sineenadh Keitprapai
Motion graphic designer: Taechit Jiropaskosol
Costume Designer: Karin Baiphaisan
Lighting & Technical Director: Tawit Keitprapai

22-26 June, 2011 (Time 8.00 pm.)
at Crescent Moon space (Pridi Banomyong Inst. / BTS Thonglor)
Ticket 300 B.
Booking 084 647 4783
www.CrescentMoonTheatre.com

Bad Fine Day

2011-05-20T07:23:00.008+07:00

เป็นชื่อการแสดงโชว์เคสของเราในปีนี้ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ Crescent Moon summer class showcase ในการแสดงชิ้นนี้ เราพาผู้ชมไปทัวร์กับเรา สะพาน บ่อ ความสุข คำถาม ความรัก และ บันได โดยการใช้โจทย์การสร้างการแสดงจาก การด้นสด การใช้บทกวี เรื่องสั้น เพลง และ กระบวนการกลุ่มในการทำงาน

ภาพถ่ายโดย ไผ่ จีรณัทย์ และ อัด อดเดช

ละครสั้นสามเรื่องใน Lighting Workshop 4

2011-05-16T19:47:00.017+07:00

Lighting Design Workshop ครั้งที่ 4 ที่ผ่านมา ชาวพระจันทร์เสี้ยวทำละครสั้นสามเรื่องในหลายเวอร์ชั่นโดยผู้กำกับสี่คน เพื่อเป็นละครสำหรับนักออกแบบแสงได้ลงมือออกแบบกันจริงๆเซ้ทอัพกันจริงแสดงและควบคุมแสงกันจริงๆ เป็นรการลงมือปฏิบัติในเวลาอันจำกัด และได้รับฟังข้อคิดเห็นและข้อเสนอแนะจากผู้สอน

ปีนี้เราใช้บทละครสั้น 3 เรื่อง คือ "คู่รักทั้งหลาย" จากงานอ่านผู้หญิง ดัดแปลงโดย สุกัญญา เพี้ยนศรี อีกเรื่องคือ "กำแพงใจ" แปลโดย สินีนาฏ เกษประไพ และเรื่องสุดท้าย "รักเอย" ซีนสั้นๆจาก Welcome to Nothing โดย นพพันธ์ บุญใหญ่ ครั้งนี้เรามีผู้กำกับสามคน คือ เบญจ์ บุษราคัมวงศ์ กวินธร แสงสาคร สินีนาฏ เกษประไพ และ สายฟ้า ตัณธนา ที่ให้เวลามากำกับอย่างสนุกสนาน

และภาพรวมผู้เข้าอบรม Lighting Design Workshop รุ่นที่ 4 ของเรา

Crescent Moon summer class showcase 2011

2011-04-16T00:27:00.004+07:00

พระจันทร์เสี้ยวชวนชม Crescent Moon summer class showcase 2011 เสนอการแสดงจากการเวร์คชอป วันที่ 29-30 เมษายน 2554 เวลา 20.00 น. ที่ Crescent Moon space สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ ชมฟรี ไม่เก็บค่าบัตร Crescent Moon summer class showcase 2011 BODY MOVE “playing, moving, improvising, devising ” April 29-30, 2011 Time 8.00 pm. at Crescent Moon space, Pridi Banomyong Inst. Soi Thonglor FREE ADMISSION Reservation : 018 259 6906

Lighting Design workshop #4

2011-04-15T22:22:00.007+07:00

พระจันทร์เสี้ยวการละครจัดอบรมเชิงปฏิบัติการ การออกแบบแสงสำหรับการแสดงบนเวที ที่เราเปิดอบรมทุกปี สอนโดย ทวิทธิ์ เกษประไพ ปีนี้เป็นครั้งที่ 4 ก็ผ่านไปแล้วกับคอร์สเข้มข้น 4 วันเต็ม เรามีผู้เข้าร่วมอบรมทั้งหมด 15 คน กับผู้ช่วยสอน นักแสดงกับทีมงานพระจันทร์เสี้ยวการละคร และน้องๆฝึกงานที่มาช่วยกันแสดงละครสั้นเพื่อเป็น showcase ให้ทีมออกแบบแสงได้ลงมือปฏิบัติกันจริงๆกับโจทย์ต่างๆ กับละครสั้นทั้งหมด 6 เรื่อง จากการกำกับแบบเร่งด่วนของ สินีนาฏ เกษประไพ, เบญจ์ บุษราคัมวงศ์ และ สายฟ้า ตัณธนา ขอบคุณที่มาช่วยเราอย่างเต้มที่และสนุกสนาน

ภาพบรรยากาศการอบรม

Crescent Moon summer class 2011

2011-04-01T10:21:00.003+07:00

back to theatre lab 1-30 เมษายน 2554 จัดเป็นปีที่ 3 แล้วสำหรับคอร์สพิเศษสำหรับการพัฒนาทักษะนักแสดง ปีนี้เรามีนักศึกษาฝึกงาน 5 คน กับผู้เข้าอบรมแขกพิเศษ และพระจันทร์เสี้ยวการละคร ห้าวันแรกเริ่มจากอบรมการแสดงขั้นพื้นฐาน หลังจากนั้นเป็นเรื่องพัฒนาทักษะร่างกายกับการเคลื่อนไหว ลมหายใจกับการเคลื่อนไหว creative movement, mask & image, dynamic & transformation, devised theatre ด้นสดและเน้นใช้กระบวนการกลุ่มในการสร้างสรรค์

ปิดรับสมัครคอร์ส Lighting Design workshop

2011-03-31T23:49:00.001+07:00

ตอนนี้ปิดรับสมัครแล้ว ^^ ปีนี้เรามีผู้เข้าร่วมอบรมทั้งหมด 12 คน พบกันวันแรกคือ วันที่ 7 เมษายน

ประกาศรายชื่อนักศึกษาฝึกงาน ปี 2554

2011-03-29T15:35:00.007+07:00

ปีนี้มีน้องนักศึกษามาฝึกงานและเรียนรู้กระบวนการละครกับเราในช่วงปิดเทอมนี้ทั้งหมด 5 คน จาก 5 สถาบัน

1.สองอนันต์ กัณหโพธิ์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
2.ศิริธร ศิริวรรณ จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
3.นพีภัทร มานะสุนทร จากมหาวิทยาลัยธรรมศษสตร์
4.จินตนา พางาม จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
5.ศุภิสรา กิตติคุณารักษ์ จากมหาวิมยาลัยกรุงเทพ

ช่วงเดือนเมษายนนี้เป็นการกลับเข้าห้องเรียนเพื่อทบทวนและค้นหาการฝึกฝนในรูปแบบต่างๆอย่างเข้มข้น เราจะมีการแสดงผลงานในช่วงปลายเดือนเมษานี้ โปรดติดตามเป็นกำลังใจกันต่อไป

ฝึกงานหน้าร้อน 54

2011-02-26T11:28:00.003+07:00

พระจันทร์เสี้ยวรับนักศึกษาฝึกงานช่วงฤดูร้อนทุกปี ปีนี้เรากำลังเปิดรับสมัคร ช่วงฝึกคือช่วงปิดเทอมนี้ หรืออย่างน้อยคือหนึ่งเดือน(เมษายน) รับทั้งจากมหาลัยส่งตัว และหรือมาฝึกเองด้วยใจรัก ปีนี้เราเน้น workshop training และจะมี showcase เล็กๆปลายเดือนเมษา

หากสนใจโปรดอ่านเงื่อนไข ดาวน์โหลดใบสมัครที่ : http://www.crescentmoontheatre.com/
กรอกข้อมูลแล้วส่งกลับมาที่ crescentmoon_theatre@yahoo.com
ภายใน วันที่ 15 มีนาคม 2554

เปิดอบรมออกแบบแสง

2011-02-24T10:36:00.003+07:00

Lighting Workshop IV
พระจันทร์เสี้ยวการละครจัดอบรมเชิงปฏิบัติการ
ออกแบบแสงสำหรับการแสดงบนเวที ครั้งที่ 4

7 -10 เมษายน เวลา 10.30-17.30 น.
ที่ Crescent Moon Space
อาคารสถาบันปรีดีพนมยงค์ ถนนสุขุมวิท 55 (ซ.ทองหล่อ)
บุคคลทั่วไป 5,000 บาท นักเรียน, นักศึกษา ป.ตรี, กลุ่มละคร 3,500 บาท

ดาวน์โหลดใบสมัครได้ที่เว็บพระจันทร์เสี้ยว : http://www.crescentmoontheatre.com/
กรอกใบสมัคร แล้วส่งกลับมาที่ lighting@crescentmoontheatre

วาวาในนิตยสาร

2011-01-31T22:40:00.002+07:00

เดือนนี้มีข่าววาวา(The Rice Child) ลงในหนังสือ 3 เล่ม

เล่มแรกนิตยสาร A Day

เล่มถัดมาคือนิตยสารขวัญรือน

และอีกเล่มคือ Fine Art Magazine

นิทรรศการภาพถ่ายในวัยวาน

2011-01-31T22:38:00.001+07:00

สรุปกิจกรรมและผลงาน ปี 2553

2010-12-29T23:08:00.004+07:00

ปีนึงผ่านไปเราก็กลับมาทบทวนว่าได้ทำงานอะไรกันไปบ้าง แล้วก็เห็นว่าเรามีงานทั้งปีแต่ค่อนข้างข้างหนักในช่วงครึ่งปี เป็นงานหนักที่มีความสุข แล้วพบกับงานละครเวทีและกิจกรรมต่างๆของพระจันทร์เสี้ยวได้อีกในปีหน้า ขอขอบคุณผู้ชมและเพื่อนมิตรที่มาดูมาชมให้การสนับสนุนและให้กำลังใจ

สรุปกิจกรรมและผลงานของพระจันทร์เสี้ยวการละคร ปี 2553

มกราคม
• อบรมการแสดงให้กับ นักแสดงละครเวทีเรื่อง “ล่าท้าฝัน” คณะเทคโนโลยีและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยศิลปากร

มีนาคม
• โครงการอ่านบทละคร : อ่านผู้หญิง จัดแสดงการอ่านบทละครเรื่องราวของผู้หญิง โดยผู้หญิงนักการละคร ๙ คน ๙ เรื่องสั้น จัดแสดง ๔ รอบ

เมษายน
• จัดอบรมออกแบบแสง Lighting Workshop ครั้งที่ ๓
• จัดอบรมการแสดง Back to Basic ครั้งที่ ๔
• จัดฉายภาพยนตร์เรื่อง “The Mother” และแลกเปลี่ยนทัศนความคิดเห็น
• จัดฉายภาพยนตร์เรื่อง “เฉือน” และแลกเปลี่ยนทัศนความคิดเห็น
• จัดอบรม “Yoga for Actor”
• จัดอบรมโครงการละครเพื่อจิตปัญญา Do Drama Workshop ครั้งที่ ๑ โดยพระจันทร์เสี้ยวการละครร่วมกับคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สนับสนุนโดยสถาบันคลังสมองของชาติ

พฤษภาคม
• จัดอบรมโครงการละครเพื่อจิตปัญญา Do Drama Workshop ครั้งที่ ๒ ร่วมกับคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
• จัดอบรมโครงการละครเพื่อจิตปัญญา Do Drama Workshop ครั้งที่ ๓ ร่วมกับคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

มิถุนายน
• จัดประชุมกลุ่มย่อยแลกเปลี่ยนความคิดเรื่องอบรมละคร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการอบรม Do Drama Workshop
• จัดงานรำลึกครูองุ่น มาลิก “มหกรรมการแสดงแสนหรรษา” ครั้งที่ ๑๒
เสวนาเรื่อง “กิจกรรมของมูลนิธิไชยวนา ภาคเหนือ” โดย คุณกัลยา ใหญ่ประสาน
การแสดงแสนหรรษา
รำขันดอก และ ฟ้อนแง้น โดย เยาวชนจากโรงเรียนสืบสานวัฒนธรรมล้านนา วัดวชิรธรรมสา
การแสดง “Balloon Dance” โดย นานา เดกิ้น กลุ่มบีฟลอร์
การแสดงเล่านิทาน “พระจันทร์อร่อยไหม” โดย ยายหุ่น และ พระจันทร์เสี้ยวการละคร
การแสดงละครใบ้ ชุด “Mini size” โดย กลุ่มเบบี้ไมม์
เล่านิทานเรื่อง “เจ้าหญิงคาราเต้” โดย พี่เบริ์ด และเพื่อน
การแสดงละครใบ้ ชุด “แพนด้า” โดย กลุ่มเบบี้ไมม์
• จัดแสดงละครเวที “คือผู้อภิวัฒน์” รอบพิเศษ วันที่ ๒๔ มิถุนายน ที่หอประชุมพูนศุข พนมยงค์ จำนววน ๑ รอบ

กรกฎาคม
• จัดแสดงละครเวที “คือผู้อภิวัฒน์” ที่หอประชุมพูนศุข พนมยงค์ จำนวน รอบ ๕ รอบ สนับสนุนโดย โครงการฉลอง ๑๑๐ ปี ชาตกาล ปรีดี พนมยงค์, สถาบันปรีดี พนมยงค์, ปตท., การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, บริษัท GOT, บริษัทบุญรอดเทรดดิ้ง และ คุณพมพ์นิภา คำมีศิลป์

สิงหาคม
• จัดแสดงละคร “คือผู้อภิวัฒน์” ที่ห้องประชุม มล.ตุ้ย ชุมสาย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จำนวน รอบ ๒ รอบ และ ที่หอประชุม ดร.ไสว สุทธิพิทักษ์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ จำนวน ๒ รอบ
• จัดแสดงละคร “เสียงกระซิบจากแม่น้ำ” ในงานรวมมิตร ร่วมสมัย จัดโดยสำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม ณ สยามพารากอน จำนวน ๑ รอบ

กันยายน
• อบรมการเขียนบทละคร ในหัวข้อ “ประสบการณ์ในการสร้างบทละคร” ให้กับโครงการรักชาติอย่างมนุษย์ จัดโดยกระทรวงวัฒนธรรม ที่หอศิลป์แห่งกรุงเทพมหานคร
• ผู้กำกับและเขียนบท สินีนาฏ เกษประไพ เข้าร่วมโครงการ 5th Mekong Performing Arts Laboratory ที่กรุงมะนิลา และเกาโบฮอล ประเทศฟิลิปินส์

ตุลาคม
• โครงการอ่านบทละคร : อ่านสังคม โดยนักการละคร ๑๐ คน ๑๐ สั้นจากหนังสือที่ชอบ ร่วมแสดงในงานศิลปะนานาพันธ์ จำนวน ๔ รอบ
• จัดแสดงละครหุ่นสายสื่อผสมเรื่อง “วาวา The Rice Child” จำนวน ๖ รอบ ร่วมแสดงในงานประชุม Mekong Youth Forum และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ PETA Mekong Partnership Program สนับสนุนโดย PETA, Save the Children UK, EU, Terre des Hommes

พฤศจิกายน
• จัดแสดงละครหุ่นสายสื่อผสมเรื่อง “วาวา The Rice Child” จำนวน ๒ รอบ แสดงในงานเทศกาลละครกรุงเทพ ๒๕๕๓
• จัดแสดง “BB project I : Aquarium ” จำนวน ๑ รอบ แสดงในงานเทศกาลละครกรุงเทพ ๒๕๕๓

ธันวาคม
• จัดแสดงละครหุ่นสายสื่อผสมเรื่อง “วาวา The Rice Child” ที่โรงเรียนศรีสุทธาราม จ.สมุทรสาคร จำนวน ๑ รอบ
• จัดแสดงละครหุ่นสายสื่อผสมเรื่อง “วาวา The Rice Child” จำนวน ๑ รอบ แสดงในงาน “พื้นที่นี้ดีจัง” ณ แพร่งภูธร

แล้วพบกับงานละครเวทีและกิจกรรมต่างๆของพระจันทร์เสี้ยวได้อีกในปีหน้า ขอขอบคุณผู้ชมและเพื่อนมิตรที่มาดูมาชมให้การสนับสนุนและให้กำลังใจ

วาวาที่พื้นที่นี้ดีจัง

2010-12-29T22:42:00.001+07:00

เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม เราได้แสดงวาวา เด็กหญองเมล็ดข้าว ในงาน "พื้นที่นี้ดีจัง" ที่แพร่งภูธร งานนนี้เป็นงานที่จัดโดยชุมชนแพร่งภูธร สสส. สสย. ดินสอสี เป็นการเปิดพื้นที่สร้างสรรค์ให้กับเด็กๆและครอบครัวได้มาสนุกสนานอย่างสร้างสรรค์ร่วมกัน

เราไปซ้อมเตรียมงานตั้งแต่ช่วงบ่าย และปักหลักร่วมงานอยู่ที่นั่นจนงานเลิก ในระหว่างที่รอเพื่อทำการแสดง เราก็เข้าไปร่วมกิจกรรมต่างๆและชมการแสดง และขยับหุ่นทักทายกับผู้ร่วมงานทั้งวัน เป็นงานที่บรรยากาศดี อบอุ่นมาก ซุ้มกิจกรรมต่างๆสนุกหลากหลายน่าสนใจ มีการแสดงหุ่นหลายแบบให้ได้ดู และดนตรีอบอ่นฟังสบายและสร้างสรรค์ จากพี่ชิ โฉป แฟมมิลี่ และ คุณเจี๊ยบ วรรธนา

ภาพบบรรยากาศในงาน

วาวาที่โรงเรียน

2010-12-28T22:23:00.002+07:00

เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม วาวากับเพื่อนๆไปแสดงที่โรงเรียนวัดศรีสุทธารม จ.สมุทราสาคร เมื่อครั้งที่เราเริ่มทำงานเรื่องบท เราได้ไปพูดคุยดูงานในพ้นที่กับ LPN ซึ่งเป็นองค์กรพฒนาเอกชนที่ทำงานด้านนี้ และเราได้ไปโรงเรียนแห่งนี้และประทับใจมากกับการที่ผู้อำนวนการและคณะครูที่เปิดพื้นที่และเปิดกว้างรับเด็กๆลูกหลานแรงงานให้เข้าเรียนในโรงเรียนแห่งนี้

พวกเราดีใจและมีความสุขมากที่ได้ไปแสดงให้น้องๆได้ดู และเป็นครั้งแรกเช่นกันที่น้องๆได้ดูละครหุ่นสายสดๆเป็นครั้งแรก

ภาพบรรยากาศวันแสดง

เตรียมตัวสรุปงาน

2010-12-09T00:38:00.002+07:00

ชาวพระจันทร์เสี้ยวเตรียมตัวสรุปงาน วันอาทิตย์ที่ 12 ธันวาคม และ สรุปงานร่วมกับองค์กรอื่นๆในสถาบัน และเลี้ยงส่งปีเก่าต้อนรับปีใหม่กับกลุ่มเพื่อนมิตร ในวันที่ 26 ธันวาคมนี้ค่ะ

วาวาจะไปเล่นที่แพร่งภูธร

2010-12-01T11:18:00.007+07:00

วาวากับเพื่อนๆจะไปแสดงในงาน "พื้นที่นี้ดีจัง" ที่แพร่งภูธร ในวันเสาร์ที่ 18 ธันวาคม ในงานนนี้มีการแวดงดีๆที่น่าสนใจหลายอย่าง ลองดูรายละเอียดที่ข้างล่างได้เลย โดยเฉพาะการแสดงหุ่นหลายประเภท งานนนี้ไม่ควรพลาด และ งานนนี้ชมฟรี

สำหรับเด็กๆ นี่คือสนามเด็กเล่นและลานกิจกรรมศิลปะที่แสนจะอบอุ่นปลอดภัย สำหรับคนรุ่นใหม่ นี่คือเวทีสร้างสรรค์ที่พานพบกันระหว่างกลิ่นอาย ของอดีตและรอยหวังของอนาคต สำหรับผู้ใหญ่ นี่คือพื้นที่ของความรู้สึกดีๆ กลางใจเมือง กลางใจคน ในอ้อมกอดของของชุมชนเล็กๆ ไม่ว่าจะอยู่วัยไหน มาคนเดียว มาเป็นคู่ มาเป็นแก๊งค์ มาเป็นครอบครัว เร...า...ไม่ได้แค่เชิญชวน แต่ไม่อยากให้ใครพลาด "พื้นที่นี้...ดีจัง ณ แพร่งภูธร" 18-19 ธันวาคมนี้

ขอเชิญชวน เด็กๆ ครอบครัว และเยาวชนคนรุ่นใหม่ มา อิ่ม / ยิ้ม กับพื้นที่สร้างสรรค์ย่านแพร่ง ในงาน "พื้นที่นี้..ดีจัง ณ แพร่งภูธร" 18-19 ธันวาคมนี้ บริเวณลานกลางแจ้ง แพร่งภูธร (ใกล้เสาชิงช้า)

วาวาจะไปโรงเรียน

2010-11-23T09:50:00.003+07:00

วาวา The Rice Child
จะไปแสดงที่ โรงเรียนศรีสุทธาราม จ.สมุทรสาคร
วันที่ 16 ธันวาคม 2553

ร.ร.ศรีสุทธาราม เป็นโรงเรียนในพื้นที่ที่เราไปค้นคว้าข้อมูล ครั้งนี้น้องหุ่นวาวาและเพื่อนๆจะได้ไปเล่นให้เพื่อนๆน้องๆที่โรงเรียนได้ดู

สรุปจำวนผู้ชม วาวา The Rice Child

2010-11-22T16:58:00.008+07:00

พระจันทร์เสี้ยวการละครได้เข้าร่วม 5th Mekong Performing Arts Laboratory 2010 ที่มะนิลา และเกาะ Bohol ประเทศฟิลิปินส์ในเดือนกันยายนที่ผ่านมา โดยในการอบรมครั้งนี้มุ่งเน้นสร้างบทละครในเรื่องประเด็นสิทธิเด็ก พระจันทร์เสี้ยวสนใจเล่าเรื่องเรื่องเด็กแรงงานข้ามชาติ โดยเล่าเรื่องของเด็กหญิงคนหนึ่งที่ติดตามพ่อแม่เข้ามาทำงานในบ้านเรา และกลับมาพัฒนาเป็นการแสดงโดยใช้หุ่นสาย และภาพประกอบจากเงาและวาดทราย ชื่อเรื่อง “วาวา The Rice Child”
เราได้ทำการแสดงไปแล้วทั้งหมด 8 รอบ มีจำนวนผู้ชมดังนี้

รอบที่ 1 วันที่ 24 ตุลาคม 53
แสดงที่โรงแรม Imperial Queen Park Hotel ในงาน Mekong Youth Forum’s Opening จำนวนผู้ชม 150 คน
รอบที่ 2 วันที่ 26 ตุลาคม 53
แสดงที่ Crescent Moon space จำนวนผู้ชม 50 คน
แสดงรอบที่ 3 วันที่ 27 ตุลาคม 53
แสดงที่ Crescent Moon space จำนวนผู้ชม 25 คน
รอบที่ 4 วันที่ 27 ตุลาคม 53
แสดงที่ Crescent Moon space จำนวนผู้ชม 40 คน
รอบที่ 5 วันที่ 27 ตุลาคม 53
แสดงที่ Crescent Moon space จำนวนผู้ชม 20 คน
รอบที่ 6 วันที่ 28 ตุลาคม 53
แสดงที่ Imperial Queen Park Hotel ในงาน Mekong Youth Forum’s Diner Party จำนวนผู้ชม 30 คน
รอบที่ 7 วันที่ 6 พฤศจิกายน 53
แสดงที่เทศกาลละครกรุงเทพ จำนวนผู้ชม 500 คน
รอบที่ 8 วันที่ 7 พฤศจิกายน 53
แสดงที่เทศกาลละครกรุงเทพ จำนวนผู้ชม 500 คน

(เพิ่มเติมหลังจากวันที่ 18 ธันวาคม)

รอบที่ 9 วันที่ 16 ธันวาคม 53

แสดงที่โรงเรียนวัดศรีสุทธาราม จ.สมุทรสาคร จำนวนผู้ชม 350 คน

รอบที่ 10 วันที่ 18 ธันวาคม 53

แสดงในงาน "พื้นที่นี้ ดีจัง" ณ แพร่งภูธร จำนวนผู้ชม 300 คน

รวมจำนวนผู้ชม 1,965 คน

เราไปร่วมแสดงในงานแถลงข่าวเทศกาลละครกรุงเทพ เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ที่หอเล็ก ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ได้ออกรายการ “ศิลป์สโมสร” ของ Thai PBS และ ออกรายการ “โต๊ะข่าวบันเทิง” ช่อง 3

ดูเพิ่มเติมที่นี่ :
http://www.youtube.com/watch?v=hOi-gZsbd54

และ ตัวอย่าง วาวา
Let's see The Rice Child excerpt:
http://www.youtube.com/watch?v=hp7PtO6nN0k&feature=share

อ่านบทวิจารณ์ วาวา The Rice Child ที่นี่ :
http://www.barkandbite.net/2010/10/thericechild/

สรุปผู้ชมละครเวที "คือผู้อภิวัฒน์"

2010-11-18T11:16:00.004+07:00

ใกล้สิ้นปี เราเริ่มรวบรวมข้อมูลต่างๆ เลยได้สรุปจำนวนผู้ชม “คือผู้อภิวัฒน์” ที่จัดแสดงในปีนี้
แสดงที่สถาบันปรีดี พนมยงค์
รอบที่ 1 วันที่ 24 มิถุนายน 2553 เวลา 15.30 น. จำนวนผู้ชม 270 คน
รอบที่ 2 วันที่ 2 กรกฎาคม 2553 เวลา 19.30 น. 158 คน
รอบที่ 3 วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 เวลา 14.30 น. 191 คน
รอบที่ 4 วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 เวลา 19.30 น. 112 คน
รอบที่ 5 วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 เวลา 14.30 น. 147 คน
รอบที่ 6 วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 เวลา 19.30 น. 123 คน
แสดงที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
รอบที่ 7 วันที่ 21 สิงหาคม 2553 เวลา 19.00 น. 330 คน
รอบที่ 8 วันที่ 22 สิงหาคม 2553 เวลา 14.30 น. 330 คน
แสดงที่มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
รอบที่ 9 วันที่ 27 สิงหาคม 2553 เวลา 4.00 น. 240 คน
รอบที่ 10 วันที่ 27 สิงหาคม 2553 เวลา 18.00 น. 240 คน
สรุปรวมการแสดง 10 รอบ
รวมจำนวน 2,141 คน

ขอขอบคุณผุ้ชมทุกท่านที่สนับสนุนมาชมละครของเรา หวังว่าปีหน้าเคงติดตามเราต่อไป เราก็หวังว่าปีหน้าจะได้ไปทัวร์ตามที่ต่างๆอีก

BB project I : aquarium

2010-11-15T00:52:00.007+07:00

BB project I : aquarium เป็นการแสดงสั้น 15 นาที เป็นงานการเคลื่อนไหวร่างกาย movement-based และเน้น group dynamic ของนักแสดง ซึ่งเราใช้กระบวนการเคลื่อนไหวร่างกายเป็นการ improvisation ในการทำงานกลุ่มเป็นพื้นฐานในการฝึกฝนในกลุ่ม งานนี้เรานำมาแสดงที่เวทีกลางในคืนวันที่ 13 พ.ย. ที่ผ่านมา และหวังจะพัฒนาต่อไป

ภาพโดย วิชย อาทมาท

อีกมุมถ่ายภาพโดย พลัฏ สังขกร

สรุปงานเดือนพฤศจิกายน 53

2010-11-14T10:49:00.011+07:00

พระจันทร์เสี้ยวสมาชิกหลักของเครือข่ายละครกรุงเทพ ส่งงานร่วมแสดงในเทศกาลละครกรุงเทพ ช่วงวันที่ 6-7 และ 13 พฤศจิกายน ส่งการแสดง 2 ชิ้น คือ วาวา The Rice Child และ การแสดงสั้นชุด BB project I : aqaurium เพิ่งแสดงไปเมื่อคืนที่ผ่านมา

เก็บภาพบรรยากาศมาให้ดู ภาพต่างๆถ่ายโดยเพื่อๆพระจันทร์เสี้ยวหลายคน ขอขอบคุณมากที่ช่วยเราเก็บภาพสวยๆ มาให้เรา เริ่มด้วยการสดงในพิธีเปิด ซึ่งรวมตัวแทนจากกลุ่มละครที่เข้าร่วมเทศกาลในครั้งนี้ ใน theme งาน ละครหลากสี มีดีที่หลากหลาย

และ วาวา The Rice Child แสดง 2 คืน วันที่ 6-7 ที่เวทีกลางมีผู้ชมมากมายมาให้กำลังใจวาวากะเพื่อนๆ

ส่วนการแสดงเมื่อคืนนี้ เป็นการแสดงสั้นชุด BB projct I หรือย่อมาจาก back ti basic movement ในคอนเซ็ป aquarium โปรดรอชมภาพในเอนทรีหน้า

สรุปงานในเดือนตุลาคม53

2010-11-14T10:02:00.012+07:00

เมื่อเดือนตุลาที่ผ่านมา พระจันทร์เสี้ยวการละครมีงานสองชิ้น คือ อ่านบทละคร : อ่านสังคม ซึ่งร่วมจัดแสดงในงานเทศกาลศิลปะนานาพันธุ์ ครั้งที่ 3 ของ สถาบันปรีดี พนมยงค์ และอีกงานเป็นละครหุ่นสายและสื่อผสมเรื่อง วาวา The Rice Child ซึ่งจัดแสดงในงานประชุมระดับนานาชาติ Youth Forum 2010

อ่านบทละคร : อ่านสังคม
ภาพโดย ชลันดา และ จีรณัทย์

จัดแสดงในวันที่ 23-24 ตุลาคม 2553
รอบเวลา 13.00 และ 15.30 น. (ทั้งหมด 4 รอบ)

กลุ่มที่ 1
ช่อลดา สุริยะโยธิน
อ่านเรื่อง “เงาแห่งยุคหิน” (Shadows of the Neanderthal เขียนโดย David Hutchens) แปลโดย ดร.มนต์ชัย พินิจสมุทร และ กุลชรี ตัณศุภผล
สุวรรณา พร้อมตั้งตระกูล
อ่านเรื่อง “โลกสันติภาพ”
กอใจ อุ่ยวัฒนพงศ์
อ่านเรื่อง “เพลงชาติไทย” จากหนังสือ เราหลงลืมอะไรบางอย่างไป ของ วัชระ สัจจะสารสิน
วิชญ์พล ดิลกสัมพันธ์
อ่านเรื่อง “จิ้งหรีดแห่งเมืองสีเทา” ของ ตรัย ภูมิรัตน์

กลุ่ม 2
กรินทร์ ใบไพศาล
อ่านเรื่อง “แรด” (จากบทละคร Rhinoceros เขียนโดย Eugene Ionesco)
รัฐพงศ์ ภิญโญโสภณ
อ่านเรื่อง “วันที่สหายพายุกลับบ้าน” จากบทละครเขียนโดย รัฐพงศ์ ภิญโญโสภณ
กวินธร แสงสาคร
อ่านเรื่อง “นักเลงเฟือง” จากหนังสือเรื่อง เดินอย่างปุ๊ ของ ปุ๊ กรุงเกษม และ เส้นทางมาเฟีย ของ สุริยันต์ ศักดิ์ไธสง
สินีนาฏ เกษประไพ
อ่านเรื่อง “ชั้นที่ 7” บทละครโดย สุชาติ สวัสดิ์ศรี

วาวา The Rice Child

จัดแสดงในวันที่ 26 และ 27 ตุลาคม ที่ Crescent Moon Space นอกจากนั้นยังมีแสดงในงานพิธีเปิดการประชุม Youth Forum และในงาน Youth Forum Dinner Party

ครั้งนี้พระจันทรเสี้ยวการละครมีจุดมุ่งหมายที่จะเล่าเรื่องสิทธิเด็ก เป็นเรื่องราวของเด็กหญิงแรงงานข้ามชาติที่ชื่อวาวา และเหล่าผองเพื่อน ที่ได้รู้จักและทำความเข้าใจกันและกัน งานชิ้นนี้เป็นการผสมผสานการเชิดหุ่นสาย การใช้เงา วาดทราย และเล่าเรื่องผ่านเพลง

งานนี้เริ่มจากการเข้าร่วมโครงการ PETA Mekong Laboratory 2010 ที่มะนิลา ซึ่งเป็นการอบรมและแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องการทำบทของศิปลินในประเทศลุ่มน้ำโขง และทำงานในประเด็นเด็ก และนำกลับมาพัฒนาต่อกับกลุ่ม โดยเราทำานกับนักแสดงรุ่นใหม่ มาอบรมทำหุ่ยและเชิดหุ่นสายกับ เส่ย วศิน มิตรสุพรรณ กลุ่มแกะดำดำ ผสมผสานภาพทรายสวยๆจาก อ้น นพพันธ์ บุญใหญ่ แต่งเพลงและเล่นดนตรีสดโดย น้องนก พรชนก กาญจนพังคะ

งานนี้ท้าทายนักแสดงและทีมงานของเรา เพราะต้องทำอะไรหใม่ๆหลายอย่าง นักแสดงของเราทำหุ่นเอง เชิดหุ่น และร้องเพลงด้วย เรื่องนี้เป็นเรื่องราวน่ารักของเหล่าเด็กๆตัวน้อยที่ได้เรียนรู้กัน

วาวา The Rice Child เขียนเรื่องและกำกับโดยกำกับการแสดงโดย สินีนาฏ เกษประไพ ออกแบบและกำกับหุ่นสายโดย วศิน มิตรสุพรรณ ออกแบบและกำกับเทคนิคโดย ทวิทธิ์ เกษประไพ

ละครเรื่องเป็นส่วนหนึ่งในโครงการ Mekong Creative Communities Arts for Advocacy Fellowship 2010 ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดย Save the Children UK, PETA Phillipines Educational Theatre Association, additional contributions from Terre des Hommes

งานแถลงข่าว เทศกาลละครกรุงเทพ 2553

2010-10-29T21:06:00.002+07:00

ใกล้แล้ว...ใกล้แล้ว
เทศกาลละครกรุงเทพกำลังจะมา

วาวาและผองเพื่อนก็ไปร่วมทำการแสดงในงานนนี้ด้วย และได้รับเสียงต้อนรับอย่างอบอุ่น

บรรยากาศงานแถลงข่าวเทศกาลละครกรุงเทพ 2010

ตามไปดูภาพเพิ่มเติมกันได้ที่นี่
งานแถลงข่าว เทศกาลละครกรุงเทพ 2553

New Work from Crescent Moon "The Rice Child"

2010-10-27T00:39:00.006+07:00

The Rice Child

October 26 (7.30 pm.) & 27 (2.00, 7.30 pm.), 2010
Crescent Moon Space
(Pridi Banomyong Institute)

Crescent Moon’s experiments with music and songs, sand drawings, and a playful mix of shadow puppets – marionette and paper - to tell their story. Inspired by a Mekong folktale about bearing fruits from the same seed, theirs is a story about the friendship of two children, descended from two different cultures. Wawa comes from a minority group in Myanmar (Burma) and migrates to Thailand with her parents. Kao, just like the other Thai children, thinks that Wawa is different and joins the others in bullying her. But these children learn to know more about each other when they began to enjoy playing together. As they begin to see that they have more things in common, the relationship between Wawa and Kao evolved from discrimination to acceptance, from enmity to friendship, and from disunity to harmony.

Story & Directed by: Sineenadh Keitprapai
Set, Lighting Design & Technical Director: Tawit Keitprapai
Marionette workshop and training by : Vasin Mitsuphan (Kae Dam Dam)
Sand Drawing : Nophand Boonyai
Music Composed by : Pornchanok Kanchanabanca

This project is part of Mekong Creative Communities Arts for Advocacy Fellowship 2010

อ่านบทละคร-อ่านสังคม

2010-10-14T03:03:00.003+07:00

โครงการอ่านบทละคร 4 ครั้งนี้ "อ่านสังคม"

พระจันทร์เสี้ยวการละครเชิญชม การแสดงอ่านบทละคร

"อ่านสังคม"
จากมุมมองนักทำละครหลายคน

23-24 ต.ค. 53 เวลา 13.00 และ 15.30 น.

ชมฟรี
จองที่นั่งที่ 081 259 6906

ที่ Crescent Moon space

งานนี้เป็นส่วนหนึ่งของ
เทศกาลศิลปะนานาพันธุ์ 3

เทศกาลศิลปะนานาพันธุ์ 3

2010-10-02T11:21:00.003+07:00

ขอเชิญร่วมงาน เทศกาลศิลปกับสังคม ๒๕๕๓ "ศิลปะนานาพันธุ์ ๓"

ในวาระครบรอบชาตกาล ๑๑๐ ปี รัฐบุรุษอาวุโส ปรีดี พนมยงค์
ผลของการที่ก่อสร้างไว้ดีแล้ว ย่อมไม่สูนย์หาย
๒ - ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๓

๒ ต.ค.๕๓
เวลา ๑๓.๓๐ น.- การเสวนาทางศิลปวัฒนธรรม หัวข้อ “ศิลปะร่วมสมัยกับชีวิต : มุมมองจากมนุษย์ผู้บังเอิญเกี่ยวข้อง”
ผู้ร่วมเสวนา
มนทกานติ รังสิพราหมณกุล บรรณาธิการนิตยสาร Madame Figaro
อ.อภิรักษ์ ชัยปัญหา คณะมนุษยศาสตร์ และ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาบูรพา
ผู้ดำเนินรายการ
อ.ปวิตร มหาสารินันทน์ ภาควิชาศิลปะการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เวลา ๑๔.๓๕ น. – พิธีเปิดศิลปะจัดวาง : จิตสำนึกปรีดี พนมยงค์ เพื่อชาติและราษฎร / เปิดเทศกาลศิลปะนานาพันธุ์ ครั้งที่ ๓ : ผลของการที่ก่อสร้างไว้ดีแล้ว ย่อมไม่สูนย์หาย / การแสดงเชิดหุ่นสาย โดย วศิน มิตรสุพรรณ และเพื่อน ๆ ฯลฯ
-พิธีมอบรางวัลภาพยนตร์แอนิเมชั่นโครงการจัดงานครบรอบชาตกาล ๑๑๐ ปี รัฐบุรุษอาวุโสฯ
-พิธีมอบรางวัลบทวิจารณ์ภาพยนตร์โครงการภาพยนตร์นานาชาติ สถาบันปรีดี พนมยงค์

๓ ต.ค.๕๓
เวลา ๑๔.๐๐ น.- ฉายภาพยนตร์โครงการ ๑๑๐ ปีฯ โดยมูลนิธิหนังไทย พร้อมการเสวนา ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์

๙ ต.ค.๕๓
เวลา ๑๓.๓๐ น. - รวมมิตรศิลปวัฒนธรรม การแสดงหุ่นกระบอกจีนไหหลำ โดยคณะผ่านฟ้าหุ่นกระบอก(ผั่นวา) เรื่อง “เจ้าสาวสองเกี้ยว” / การแสดงละครหุ่นร่วมสมัย เรื่อง “ความฝัน...การเดินทาง” โดย สาขาสื่อสารการแสดง คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย / การเล่านิทาน โดย กลุ่มนิทานแต้มฝัน / การแสดงของนายหนังผวน ตะลุงทอล์คโชว์ อันลือลั่น / พบการแสดงเพลงซอของ แม่จำปา แสนพรม พร้อมด้วย การแสดงของโรงเรียนสืบสานศิลปวัฒนธรรมล้านนา

๑๐ ต.ค.๕๓
เวลา ๑๓.๓๐ น. - บรรเลงดนตรีสดประกอบการฉายภาพยนตร์ เรื่อง “The Battleship Potemkin 1925”
โดย คานธี อนันตกาญจน์ และเพื่อนๆ ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
เวลา ๑๕.๐๐ น. - ฉายภาพยนตร์เรื่อง “The Kid 1924” ผลงานของ ชาลี แชปปลิ้น ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
เวลา ๑๖.๐๐ น. – ฉายภาพยนตร์เรื่อง “SÉ RAPHINE 2008” ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์

๑๖ ต.ค.๕๓
เวลา ๑๒.๐๐ น. - ฉายภาพยนตร์ในห้องกระจกเรื่อง “The Lower depths 1957”
เวลา ๑๔.๑๐ น.- ฉายภาพยนตร์ในห้องกระจกเรื่อง “Werckmeister Harmonies 2000”

๑๗ ต.ค.๕๓ เว
ลา ๑๒.๐๐ น. - ฉายภาพยนตร์ในห้องกระจกเรื่อง “The Adventures of Baron Munchausen 1989
เวลา ๑๔.๓๐ น.- ฉายภาพยนตร์ในห้องกระจกเรื่อง “Mirrormask 2006”

๑๙-๒๔ ต.ค.๕๓
เวลา ๑๙.๓๐ น. - แสดงละครเวทีเรื่อง “star man” ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์ โดย กลุ่ม B-Floor

๒๓ – ๒๔ ต.ค.๕๓
เวลา ๑๓.๐๐ น. และ ๑๕.๓๐ น.
- อ่านสังคม ณ Crescent Moon Space โดย พระจันทร์เสี้ยวการละคร

๒๙ ต.ค.๕๓ เว
ลา ๑๓.๓๐ น. – ทัศนศิลป์วิจารณ์ : สันติภาพในงานศิลปะ การนำเสนอบทวิจารณ์ทัศนศิลป์
โดย ถนอม ชาภักดี ,ไพศาล เปลี่ยนบางช้าง , ชล เจนประภาพันธ์ ,ไพศาล ธีรพงศ์วิษณุพร ,
กฤษดา ดุษฎีวนิช , สิทธิธรรม โรหิตะสุข พร้อมสลับการแสดงศิลปะสื่อการแสดงสด โดย สาทิต รักษาศรี และ ชัยวัฒน์ คำดี ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
เวลา ๑๙.๐๐ น. -การแสดงชุด “อ่าน ดู ฟัง” ณ ลานน้ำพุ โดย นพพันธ์ บุญใหญ่ และเพื่อนๆ

๓๐ ต.ค. ๕๓
เวลา ๑๒.๐๐ น. - ฉายภาพยนตร์เรื่อง “Intolerance 1916” ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
เวลา ๑๕.๓๐ น. – ฉายภาพยนตร์เรื่อง “Waterloo bridge 1940” ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
๓๑ ต.ค.๕๓
เวลา ๑๔.๐๐ น. - แสดงละครใบ้ เรื่อง “ไทยจ๋า” โดย กลุ่มเบบี้ไมม์ ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์

ณ สถาบันปรีดี พนมยงค์ ๖๕/๑ สุขุมวิท ๕๕ (ทองหล่อ) เขตวัฒนา กุรุงเทพมหานคร ๑๐๑๑๐
สอบถามรายละเอียดที่ ๐๒-๓๘๑-๓๘๖๐-๑ E mail : banomyong_inst@yahoo.com
website : www.pridiinstitute.com

Mekong Lab last week

2010-09-30T23:13:00.000+07:00

the last week

Community trip in Bohol

2010-09-29T10:02:00.001+07:00

ไปเยี่ยมชมชุมชนที่เกาะโบฮอล

Crescent moon in 5th Mekong Laboratory 2010

2010-09-27T11:14:00.000+07:00

โปรดติดตาม

บทวิจารณ์ "คือผู้อภิวัฒน์" ใน FineArtsMag

2010-08-31T00:29:00.006+07:00

คือผู้อภิวัฒน์ เบรคชท์ และผม
เขียนโดย ภาสกร อินทุมาร
จากนิตยสาร Fine Arts Magazine ฉบับประจำเดือนสิงหาคม 2553

กรกฎาคม 2530 ผมมีโอกาสดูละครเรื่อง “คือผู้อภิวัฒน์” ที่ “หอเล็ก” (ชื่อจริงในสมัยนั้นคือ หอศิลปวัฒนธรรม ชื่อจริงในปัจจุบันคือ หอประชุมศรีบูรพา) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ผู้จัดคือสภานักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ มูลนิธิปรีดี พนมยงค์ โดยมี คำรณ คุณะดิลก เป็นผู้เขียนบทและกำกับการแสดง ในครั้งนั้น ผมยังไม่มีความรู้ใดๆเกี่ยวกับการละคร และยังไม่เคยดูละครเวที การได้ดูละครเรื่องนี้สร้างความแปลกใจให้กับผมอยู่พอสมควร เพราะดูจะเป็นละครที่ประหลาด ประหลาดเพราะว่า แรกทีเดียวนั้นผมเข้าใจว่าละครเรื่องนี้เป็นเรื่องราวชีวิตของ “อาจารย์ปรีดี พนมยงค์” ผู้อภิวัฒน์การปกครอง พ.ศ. 2475 แต่เหตุใดเรื่องราวชีวิตของอาจารย์ปรีดีผู้ซึ่งมีตัวตนจริง จึงมี “แม่พลอย” ตัวละครเอกจากวรรณกรรมเรื่อง “สี่แผ่นดิน” ของ ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช ที่ผมเคยอ่าน เข้ามาปรากฏ และยังมี “สาย สีมา” ตัวละครที่ผมประทับใจอย่างยิ่งจากวรรณกรรมเรื่อง “ปีศาจ” ของ เสนีย์ เสาวพงศ์ เข้ามาด้วย ความประหลาดยังมีมากกว่านี้ เพราะว่าในหลายๆครั้งนักแสดงที่กำลังแสดงเป็นตัวละครในเรื่องก็หันมาพูดกับคนดู รวมทั้งนักแสดงคนหนึ่งสามารถเปลี่ยนไปเป็นตัวละครต่างๆได้มากมาย โดยนักแสดงทุกคนจะใส่ชุดดำเป็นพื้นฐาน (ยกเว้นผู้แสดงเป็นอาจารย์ปรีดี) พอเป็นตัวละครหนึ่งก็เอาเสื้อหรือผ้ามาใส่ประกอบเพื่อให้รู้ว่าเป็นตัวละครใด พอเปลี่ยนเป็นตัวละครตัวใหม่ ก็เอาเสื้อหรือผ้าอีกลักษณะหนึ่งมาเปลี่ยน เช่น คนที่เล่นเป็นแม่พลอยก็แค่เอาสไบมาห่ม พอหมดบทแม่พลอย ก็เอาสไบออก ไปเป็นตัวละครอื่นๆต่อไป เป็นต้น ฉากหลังของละครก็เป็นผืนผ้าสีดำ บนเวทีก็มีแท่นสีดำๆอยู่ 3 แท่น จัดวางเปลี่ยนที่ไปมาในแต่ละฉากต่อหน้าคนดู และคนที่จัดวางแท่นเหล่านี้ก็คือนักแสดง!

นี่คือละครประเภทใดกัน ผมสงสัย พอได้ไปอ่านบทวิจารณ์ละครเรื่องนี้ที่ ศาสตราจารย์ ดร.เจตนา นาควัชระ เขียนไว้ในนิตยสาร “ถนนหนังสือ” ฉบับเดือนสิงหาคม 2530 ก็ได้ความว่าละครแบบนี้เรียกว่าละคร “เอพิค” (Epic Theatre) ซึ่งเป็นรูปแบบละครที่สร้างขึ้นโดย แบร์ทอล์ท เบรคชท์ (Bertolt Brecht) นักการละครชาวเยอรมัน แต่อาจารย์เจตนาก็ได้กล่าวว่า “จะว่าเป็นละคร “เอพิค” ตามแบบฉบับของเบรคชท์อย่างตายตัวก็เห็นจะไม่ใช่ ผู้กำกับการแสดงคงจะได้สั่งสมความรู้ในด้านกลวิธีมาอย่างกว้างขวางและก็สามารถคิดต่อเลยไปจากเทคนิคที่ใช้กันอยู่ทั่วไป... การที่ผู้กำกับการแสดงนำเทคนิคที่เรียกว่าการ “ตัดแปะ” (collage) มาใช้นั้นนับว่าทำได้อย่างน่าสนใจมาก... เพราะทั้งแม่พลอยจาก สี่แผ่นดิน และ สาย สีมา จาก ปีศาจ ก็ปรากฏตัวในละครเรื่องนี้ การนำเอาวรรณกรรมที่คนดูส่วนใหญ่รู้จักมาสอดแทรกไว้ในละครเรื่องใหม่เป็นการกระตุ้นให้ผู้ชม “หยุดคิด” และ “ฉุกคิด” ในกรณีของสี่แผ่นดิน ผู้สร้างบทให้โอกาสแม่พลอยออกมาแสดงความฉงนสนเท่ห์ต่อความเปลี่ยนแปลงที่เธอรับไม่ได้ถึงสองครั้งสองครา และในครั้งที่สองนั้น แม่พลอยเดินออกจากบท ผละหนีออกจากกรอบของวรรณกรรมเรื่องสี่แผ่นดิน ไปร้องเรียนต่อ “คุณชาย” แห่งซอยสวนพลูว่าเธอไม่อาจรับความเปลี่ยนแปลงอันแสนจะปวดร้าวได้ ผมต้องยอมรับว่ายังไม่เคยชมละครเรื่องใด ทั้งไทยและเทศ ที่นำเอาเทคนิค “การทำให้แปลก” (ซึ่งเป็นมรดกของเทคนิคการแสดงที่เบรคชท์เรียกว่า “Verfremdung”) มาใช้ในเชิงสร้างสรรค์ซึ่งสร้างทั้งความคิดและความบันเทิงได้ดีเท่านี้ ในกรณีของนวนิยาย ปีศาจ ของ เสนีย์ เสาวพงศ์ นั้น ก็มีการตัดตอนมาจากฉากที่เจ้าคุณพ่อของรัชนีจัดงานเลี้ยงอันใหญ่โต และใช้โอกาสนั้นบริภาษ สาย สีมา และเมื่อสาย สีมา ตอบโต้ว่า “ผมเป็นปีศาจที่กาลเวลาได้สร้างขึ้นมาหลอกหลอนคนที่อยู่ในโลกเก่า” ผู้ชมก็เข้าใจได้ทันทีว่าปีศาจสัมพันธ์กับคือผู้อภิวัฒน์อย่างไร...”

จริงดังอาจารย์เจตนาว่า เพราะทั้งแม่พลอยและสาย สีมา ได้ทำให้ผมทั้งหยุดคิดและฉุกคิด ว่าในขณะที่ผู้คนในยุคสมัยของเราต่างเชื่อว่าประชาธิปไตยคือระบอบการปกครองที่ถูกต้องและเหมาะสม แต่ในปี 2475 นั้น ผู้ทำการอภิวัฒน์การปกครองกลับเป็นเสมือนดั่งปีศาจที่คนในอำนาจเก่าเกลียดชังและไม่ยอมรับ และหากละครเรื่องนี้ไม่ใช้ “การทำให้แปลก” เช่นนี้ แต่เล่าเรื่องราวชีวิตของอาจารย์ปรีดีไปเรื่อยๆจากต้นจนจบ วัยรุ่นอายุ 18 อย่างผมคงจะไม่ได้หยุดคิดและฉุกคิดเป็นแน่ คงได้แต่เพียงรับรู้เรื่องราวชีวิตของอาจารย์ปรีดีที่อ่านจากหนังสือก็คงจะไม่ต่างกันนัก

กรกฎาคม 2553 ผมมีโอกาสดูละครเรื่อง “คือผู้อภิวัฒน์” อีกครั้ง ครั้งนี้จัดแสดงที่ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์ สถาบันปรีดี พนมยงค์ เนื่องในวาระครบรอบ 110 ปี ชาตกาลรัฐบุรุษอาวุโส ปรีดี พนมยงค์ ละครคราวนี้ยังคงบทละครเดิม แต่กำกับการแสดงโดย สินีนาฏ เกษประไพ แห่ง “พระจันทร์เสี้ยวการละคร” ผู้ได้รับรางวัล “ศิลปาธร” สาขาศิลปะการแสดง ปี 2551 การดูละครในครั้งนี้ต่างจากเมื่อ 23 ปีที่แล้ว ในครั้งนี้ผมได้ผ่านการทำความรู้จักกับเบรคชท์มามากขึ้น ผมได้รู้ว่าเบรคชท์ไม่เห็นด้วยกับละครตามหลัก “กวีศาสตร์” (The Poetics) ของอริสโตเติล ที่กระตุ้นให้ผู้ชมเกิดความรู้สึกสงสารและกลัว (pity and fear) และปลดเปลื้องความรู้สึกเมื่อละครจบลง (catharsis) รวมทั้งไม่เห็นด้วยกับละครสมัยใหม่ในแบบ “สัจนิยม” (Realism) ที่ผู้ชมเป็นดั่งผู้เฝ้ามองเรื่องราวชีวิตของผู้อื่น และเดินออกจากโรงละครไปโดยไม่ต้องมีเรื่องค้างคาใจให้คิดต่อ ซึ่งเบรคชท์เห็นว่าละครเช่นนี้ทำลายพลังทางสติปัญญาของผู้ชม เบรคชท์ต้องการให้ละครเป็นเครื่องกระตุ้นให้ผู้ชมคิด และ “การทำให้แปลก” ทั้งการไม่ซ่อนดวงไฟที่ใช้ส่องเวที การพูดกับคนดู ซึ่งในบางกรณีให้คนดูช่วยคิดหาตอนจบให้กับละครด้วย การใช้ผู้เล่าเรื่อง (narrator) ฯลฯ ก็คือเครื่องมือที่จะทำให้ผู้ชมไม่เกิดอารมณ์ร่วมไปกับเรื่องราวที่นำเสนอ หรือบางครั้งที่ผู้ชมมีอารมณ์ร่วมไปกับเรื่องราว เบรคชท์ก็จะตัดอารมณ์ด้วยการให้นักแสดงหันมาพูดกับคนดูบ้าง หรือใช้วิธีอื่นๆบ้าง ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ผู้ชมคิด บางทีก็กระตุ้นให้ผู้ชมคิดคัดง้างกับละครอีกด้วย
บทวิจารณ์ละครเรื่องนี้ที่อาจารย์เจตนาเขียนในปี 2530 มีชื่อว่า “คือผู้อภิวัฒน์... ทางอันแจ่มใสของละครเวทีไทย” การที่อาจารย์ตั้งชื่อบทความเช่นนี้ก็เพราะในช่วงเวลานั้นสถานการณ์ละครเวทีไทยดูจะน่าเป็นห่วง เพราะละครส่วนใหญ่กำลังเดินตามฝรั่งในลักษณะลอกเลียนแบบ แต่สำหรับ “คือผู้อภิวัฒน์” นั้น อาจารย์เจตนากล่าวถึงว่า “ถ้าเบรคชท์ยังมีชีวิตอยู่ เขาคงจะภาคภูมิใจเป็นอันมากว่า เขามีเพื่อนในประเทศโพ้นทะเลที่นำสิ่งประดิษฐ์คิดค้นของเขาไปคิดต่อและไปประยุกต์ใช้ได้อย่างดี อาจจะดีกว่าที่เขาลงมือทำเอง หรือที่สานุศิษย์ของเขาในเยอรมันเองได้ทำมาแล้วเสียอีก...” และนี่กระมังที่อาจารย์บอกว่าเป็นทางอันแจ่มใสของละครเวทีไทย สำหรับผมที่ได้ดูละครเรื่องนี้ในปีนั้น ผมไม่รู้หรอกว่าละครเวทีไทยกำลังมืดมนอยู่หรือไม่ ผมรู้แต่เพียงว่าละครเรื่องนี้ทำให้ผมซึ่งเป็นคนดูแจ่มใส เป็นความแจ่มใสที่เกิดจากการหยุดคิดและฉุกคิดกับสิ่งที่ละครพูดกับผม

การดูละครเรื่องนี้อีกครั้งไม่ได้ทำให้ผมหยุดคิดหรือฉุกคิดในเรื่องเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่สิ่งที่ผมฉุกคิดขึ้นมาได้ในครั้งนี้ก็คือ ไม่ว่าละครเวทีไทยจะแจ่มใส หรือหม่นหมอง แต่สังคมไทยที่ซับซ้อนและย้อนแย้งอย่างที่เป็นอยู่ในปี 2553 นี้ เราต้องการละครที่ทำให้คนคิด มากกว่าละครที่ทำให้คนดูเชื่อตาม

ชมภาพละคร "คือผู้อภิวัฒน์"

2010-08-31T00:15:00.007+07:00

สองรอบสุดท้ายของละครเวที "คือผู้อภิวัฒน์" วันที่ 27 สิงหาคม ที่มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เราได้รับการตอบรับอย่างอบอุ่น ผู้ชมเต็มทั้งสองรอบ ด้วการร่วมจัดระหว่าง คณะนิติศาสตร์ ปรีดี พนมยงค์ และ คณะศิลปกรรมศษสตร์ และ พระจันทร์เสี้ยวการละคร ด้วยการประสานงานอย่างดีจาก ครูออย ช่อลดา สุริยะโยธิน

Apiwat @ DPU

2010-08-25T23:05:00.003+07:00

This Friday 27, Aug 2010 we will perform another 2 shows of "The Revolutionist 1932" at Dhurakij Pundit University.

คณะนิติศาสตร์ ปรีดี พนมยงค์ และ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
ร่วมกับพระจันทร์เสี้ยวการละคร ภูมิใจเสนอ

คือผู้อภิวัฒน์

วันที่ 27 สิงหาคม 2553
เวลา 15.00 น. และ 18.30 น.
ณ ห้องประชุม ดร.ไสว สุทธิพิทักษ์
ชั้น 7 อาคาร ดร.ไสว สุทธิพิทักษ์ อนุสรณ์
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

บัตรนักศึกษา 50 บาท บุคลากรและบุคคลทั่วไป 100 บาท

จองบัตร และสอบถามเพิ่มเติมที่
คณะศิลปกรรมศาสตร์
โทร. 02 954 7300 ต่อ 680

Just back from Chiang Mai

2010-08-25T22:20:00.008+07:00

Crescent Moon Theatre just came back from Chiang Mai University after performed "The Revolutionist 1932" with warm wellcome and full-house audieces for 2 shows. Let's see the picture.

ชาวพระจันทร์เสี้ยวเพิ่งกลับมาจากเปิดการแสดงละครเวที "คือผู้อภิวัฒน์" ที่คณะมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ซึ่งได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ผู้ชมเต็มและต้องเสริมเก้าอี้ทั้งสองรอบ เราขอขอบคุณคณะอาจารย์ น้องๆนักศึกษาจากโครงการ Do Drama ที่จัดงานและประสานงานในครั้งนี้ ชมภาพจากการทัวร์ได้เลย

ห้องประชุม มล.ตุ้ย ชุมสาย ชั้น 8 จุผู้ชม 300 ที่นั่ง

บรรยากาศตอนซ้อม

นิทรรศการหน้างาน

ผู้ชมเต็มห้อง

เริ่มเรื่อง

Whisper of the River at Siam PARAGON

2010-08-25T21:41:00.008+07:00

Our recent work "Whisper of the River"

a performance about river and human lives that performed on 18 Aug, 2010 in Thai Contemporary Event organized by Contemporary Office; Ministry of Culture.

ชมรูปการแสดง "เสียงกระซิบจากแม่น้ำ" วันที่ 18 สิงหาที่ผ่านมา ร่วมแสดงในงาน รวมมิตร ร่วมสมัย สร้างสรรค์ไทยสู่สากล ซึ่งจัดโดย สำนักร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม ในช่วงวันที่ 17-22 สิงหาคม ที่สยามพารากอน

แสดงโดย:

ศรวณี ยอดนุ่น, จิรัชพงศ์ เรืองจันทร์, สุรชัย เพชรแสงโรจน์, จีรณัทย์ เจียรกุล, อรุณโรจน์ ถมมา, ลัดดา คงเดช และ วรศิริ ดีระพัฒน์

เล่นเงาโดย:

สุกัญญา เพี้ยนศรี และ เพลินเพลิน

ทีมงาน:

ทวิทธิ์ เกษประไพ และ ชัยวัฒน์ คำดี

กำกับการแสดงโดย: สินีนาฏ เกษประไพ

Directed by : Sineenadh Keitprapai

Whisper of the River

2010-08-11T03:21:00.007+07:00

ขอเชิญชมการแสดง “เสียงกระซิบจากแม่น้ำ” ในงาน รวมมิตรร่วมสมัย ณ สยามพารากอน
ณ ลานน้ำพุ สยามพารากอน ในวันที่ 18 สิงหาคม เวลา 18.30 น.
ชมฟรี
(มีบรรยายไทย/อังกฤษ)

Crescent Moon Theatre
presents the open-air performance
Whisper of the River
In Contemporary Arts Event by Office of Contemporary Art And Culture , Ministry Of Culture
Aug 18,2010 Time 6:30 pm.
@ Siam PARAGON
Free Admission
(with Thai/English narration)

เสียงกระซิบจากแม่น้ำ
แสดงครั้งแรก ณ Ernst Nature Theatre, Miami University, Ohio, US ปี 2550
แสดงครั้งที่ 2 ในงานเทศกาลละครกรุงเทพ 2550 ณ สวนสันติไชยปราการ
แสดงครั้งที่ 3 ในงานมหกรรมดนตรีสร้างสุข ณ สวนลุมพินี ปี 2551
แสดงครั้งที่ 4 ในงานคอนเสริ์ต “คำขานรับ มด วนิดา” ณ หอประชุใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปี 2551

Whisper of the River
1st performed at Ernst Nature Theatre, Miami University, Ohio, US (2007)
2nd performed in Bangkok Theratre Festival 2007 at Santi Chaiorakarn Park (2007)
3rd performed at Saun Lumpini (2008)
4th performed in Concert for Mod Vanida at Thammasat University Auditorium (2008)

"คือผู้อภิวัฒน์" สัญจร ม.ธุรกิจบัณฑิตย์

2010-08-04T20:03:00.008+07:00

หลังจากเปิดการแสดงที่ห้องประชุมพูนศุข พนมยงค์ สถาบันปรีดี พนมยงค์ ไปแล้ว 6 รอบ เมื่อเดือนมิ.ย. และ ก.ค.ที่ผ่านมา ผู้ชมเกือบๆจะเต็มทุกรอบ เราได้รับเสียงตอบรับอย่างอบอุ่น พระจันทร์เสี้ยวจะสัญจรไปม.ช.อีกสองรอบการแสดง และกลับมาที่ ม.ธุรกิจบัณฑิตย์ เปิดแสดงอีกสองรอบ

วันที่ 27 สิงหาคม 2553
เวลา 15.00 และ 18.03 น.

ที่ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ 2 รอบ
ณ ห้องประชุม ดร.ไสว สุทธิพิทักษ์
อาคาร 6 ชั้น 7

ติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมเร็วๆนี้ที่นี่

"คือผู้อภิวัฒน์" สัญจรเชียงใหม่

2010-07-19T16:30:00.005+07:00

โครงการจัดงานในวาระครบรอบ ๑๑๐ ปี ชาตกาลรัฐบุรุษอาวุโส ปรีดี พนมยงค์, คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และ พระจันทร์เสี้ยวการละคร

ภูมิใจเสนอ
ละครเวทีสร้างสรรค์...ที่ไม่ธรรมดา

คือผู้อภิวัฒน์

เรื่องราวชีวประวัติของ ‘ปรีดี พนมยงค์’ รัฐบุรุษอาวุโสของประเทศไทย หลังจากทำการแสดงที่สถาบันปรีดี พนมยงค์ ไปแล้ว 6 รอบ และได้รับเสียงตอบรับอย่างดี ‘คือผู้อภิวัฒน์’ จะสัญจรไปแสดงที่ มช. 2 รอบ

มาชมละครเวทีร่วมสมัยของไทยเรื่องนี้ที่ถือได้ว่านำกลับมาจัดแสดงใหม่มากครั้งที่สุดเรื่องหนึ่ง และได้รับการยอมรับว่าเป็นสุดยอดของละครไทยในแนวทาง Brechtian ทั้งยังเป็นละครเวทีเพื่อการศึกษาประวัติศาสตร์ทางการเมืองของไทยที่เข้มข้นทั้งความคิดและรูปแบบการนำเสนอ

จัดแสดง ณ ห้องประชุม มล. ตุ้ย ชั้นที่ 8 อาคาร HB7
คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

วันเสาร์ที่ 21 สิงหาคม 2553 เวลา 19.00 น
วันอาทิตย์ที่ 22 สิงหาคม 2553 เวลา 14.30 น

บัตรราคา 200 บาท (นักเรียน,นักศึกษา 100 บาท)

สำรองที่นั่งได้ที่
086 728 6828 (คุณกระแต)
081 562 4636 (คุณจั่น)

WWW.CrescentMoonTheatre.com

10 BEST Thai Theatres of the DECADE

2010-07-18T16:00:00.004+07:00

Dance and Theatre / Previews, Interviews, and Reviews written by "The Nation" dance and theatre critics : written by Pavit Mahasarinand, published in The Nation Newspaper on Monday, Decvember 28,2009 that collected our stage play "Salang" (Bitter Love) is one of thr best.

The theatre's had plenty to celebrate in the first decade of this millennium but the most important event of the noughties was undoubtedly the formation of the Bangkok Theatre Network (BTN) in mid-2002. This alliance of professional and student dance and theatre troupes led to the organisation of annual showcase known as Bangkok Theatre Festival, which kicked off later that year and is still going strong.

Collaborations between members of different troupes were also initiated and we've seen remarkable works, among them Chai Yak ((Gi)ant), by Theatre 8X8 and Babymime.

The decade ended on a high note with BTN's highly acclaimed production of Sao Chaona (Girl of the Soil), tradapted from the Japanese play Nogyo Shojyo written by Hideki Noda, whose production of Yak Tua Dang (Akaoni) here 12 years ago brought together actors from various groups and started the informal alliance that became BTN.

Space, a major problem 10 years ago, is now available, with six small venues across the city now hosting performances almost every weekend.

The opening of Muangthai Rachadalai Theatre in 2007 marked another milestone on the Bangkok theatre scene. , and many audiences are still excited with the fact that we now have the so-called “Broadway-standard” private-run playhouse—in other words, a good hardware, backed up by great paperware, or money. House company Scenario regularly stages spectacular productions at the privately run playhouse though reviews have been mixed and more acclaimed works in the venue are by other companies—Theatre 28’s Man of La Mancha and imported productions of We Will Rock You and Chicago.

Genre-wise, the imported production of Action Theatre’s Chang and Eng: The Musical from Singapore in early 2001 started the trend of musicals. Scenario followed it and has been able to draw the attention, of the public and the media, to grand-scale musicals, despite its quality, especially in terms of acting and script. Elsewhere, with more small venues, more experiments in using physical movements and multimedia in theatre have been evident. There have been, however, too few collaborations between dance and theatre artists, and the number of dance productions is still lacking behind.

Content-wise, with the ever increasing number of works, contemporary Thai theatre offers more variety than ever before though it still tends to avoid politics. This is a proof perhaps that the audience may be tired of reading about and watching these political soap operas in newspaper, online, and on TV.

It should be noted here that a stage performance, unlike film and television, differs, to a certain degree, from one evening to another. Occasionally, I missed good and great stage works because of other duties, locally and overseas. I’m sorry if I missed out some of your favorites but as I say very often, a theatre critic is just an avid playgoer, and vice versa. On that note, I’d like to hear your thoughts as well.

However, I've watched some of these local theatre works more than once, usually at their restagings, and would enjoy seeing them all again as each time I discover something new in them that moves me in different ways. Here they are, listed in chronological order rather than by preference.

*************************

SALANG (BITTER LOVE)

Written and directed by Crescent Moon Theatre's artistic director Sineenadh Keitprapai, this is a poignant two-character drama about romantic and parental love. The production featured two thespians of very different styles, and yet the director was able to balance and hone their performances. Fittingly so, Sineenadh was honoured with Silpathorn Award in 2008, and is still the only female Silpathorn artist in the field.

Read more:
http://blog.nationmultimedia.com/danceandtheatre/2010/01/31/entry-1

Tistou in Bangkok Post

2010-07-16T00:27:00.004+07:00

ค้นหาข้อเขียนที่นักวิจารณ์พูดถึงผลงานของเรา "ติสตู นักปลูกต้นไม้" ผลงานเมื่อปีที่แล้วลงในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ก็เลยนำมาแบ่งกันอ่านที่นี่

It's a wrap
The entertainment year in review

It seems like we've blinked our eyes twice only, and 2009 is nearing its end. It's hard to believe that an entire year has passed already and the decade is also coming to a close. As always, it's been fun-filled year with ups and downs. Some months were quiet while some were action-packed.

Before getting all giddy over Christmas and New Year's presents, 'Outlook' would like to take some time to reflect on the passing year. We've selected our top five in local music events, movies and the performing arts.

Tistou Nak Pluke Ton Mai (Tistou)

In this charming collaboration between Crescent Moon Theatre and Kae Dam Dam Puppet Group, the world is transformed with the touch of a child's hands. Adapted from the French children's novel, Tistou les pouces verts, by Maurice Druon, this marionette and shadow puppet production is thoroughly delightful for both children and adults. Director and Sipathorn artist Sineenadh Keitprapai has been with the Crescent Moon from the time the company dealt heavily with political and social issues. Today Sineenadh, who's the current head of Crescent Moon, is actively providing space for new directors and writers. Although the works that the troupe has been supporting seem to lack real substance of late, this uplifting puppet production casts a new brighter light on the company. It's a far cry from what Crescent Moon once was, but its honesty and innocence are undeniably powerful and breathtaking.

About the author
Writer: Amitha Amaranand

info from : Bangkok Post
Newspaper section: Outlook

read more:
http://pages.citebite.com/t2h0n5u2m6qkp

บทวิจารณ์ "คือผู้อภิวัฒน์" (2553)

2010-07-11T13:30:00.007+07:00

มีบทวิจาณ์จากเว็บไซด์ วิจารณ์แบบไร้ปราณี ที่เขียนถึงละครเวที "คือผู้อภิวัฒน์" ในครั้งนี้มาให้อ่านกัน หากใครสนใจอ่านบทวิจารณ์ละครเวทีและหนังตามไปอ่านได้ที่
http://www.barkandbite.net/

คือผู้อภิวัฒน์:
แด่คนดี แด่อุดมการณ์ แด่ประเทศชาติ
Posts by nuttaputch

"คือผู้อภิวัฒน์” น่าจะเป็นหนึ่งในละคร “ตำนาน” ของประวัติศาสตร์ละครเวทีไทย ตั้งแต่การที่เป็นบทละครดั้งเดิมโดยคนไทยที่ถูกหยิบนำมาสร้างใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่ามากที่สุดเรื่องหนึ่ง จนไปถึงบทบาทของละครต่อการเมืองและสังคมที่เห็นได้อย่างชัดเจน ซึ่งนอกเหนือจากสถิติต่าง ๆ แล้วนั้น สิ่งที่พระจันทร์เสี้ยวการละคร ซึ่งเป็นผู้สร้างละครเรื่องนี้มาก็ยังคงคุณภาพและ “พลัง” ที่อัดแน่นไว้ในละครทุกโปรดักชั่นโดยตลอด

ซึ่ง “คือผู้อภิวัฒน์” ในวาระล่าสุดนั้น ก็ยังคงเป็นละครที่ยอดเยี่ยมและเหนือชั้นในวิธีการนำเสนอ พร้อม ๆ กับการพูดถึงเนื้อหาว่านี่คือละครที่คนไทยทุกคนในสถานการณ์บ้านเมืองปัจจุบันควรจะได้ดูอย่างยิ่ง

เรื่องราวของ “คือผู้อภิวัฒน์” คือชีวประวัติของปรีดี พนมยงค์ บรุษผู้ได้ชื่อว่ามีส่วนสำคัญกับการพลิกประวัติศาสตร์และระบอบการปกครองของประเทศไทย ซึ่ง “คือผู้อภิวัฒน์” หยิบสาระและช่วงเหตุการณ์สำคัญตั้งแต่การเปลี่ยนแปลงการปกครองโดยคณะราษฏร์ พ.ศ. 2475 จนถึงเหตุการณ์สำคัญทางเมืองต่าง ๆ ที่ตามมา ผ่านทางมุมมอง (ส่วนหนึ่ง) ของปรีดีเองไปจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ซึ่งเนื้อหาสาระสำคัญหลักคือการตีแผ่ “ความจริง” หรือที่ละครเรียกว่า “สัจจะ” ของประวัติศาสตร์ที่บางคนอาจจะรู้บ้างไม่รู้บ้าง (หรือแม้กระทั่งรู้จริงและรู้ไม่จริง) ให้ได้รับรู้กัน

กลวิธีเด่น ๆ ของ “คือผู้อภิวัฒน์” คือการใช้กลวิธีการเล่าเรื่องแบบละคร Brechtian ซึ่งมีลักษณะสำคัญคือไม่ลากหรือนำพาให้คนดูอินไปกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่มุ่งเน้นให้คนดูถอยห่างและพิจารณาเรื่องด้วยการใช้สติอย่างแท้จริง โดยละครซึ่งมีเนื้อหาทางด้านประวัติศาสตร์อยู่แล้วนั้นจะมีข้อได้เปรียบเรื่องนี้อยู่พอสมควร จึงไม่แปลกที่ถ้าผู้ชมคนใดรู้ประวัติศาสตร์มาบ้างแล้วเกี่ยวกับการเมืองไทยในยุคตั้งไข่ ก็จะทำให้ไม่ต้องสนใจว่า “อะไรจะเกิดต่อไป” แต่มุ่งสนใจไปที่ “อะไรที่ทำให้เกิดอย่างนั้น” ซึ่งนั่นเป็นประเด็นสำคัญของเรื่องโดยแท้จริง

“คือผู้อภิวัฒน์” จึงใช้การเล่าเรื่องผ่านทางผุ้บรรยาย หรือการบอกเล่าจากตัวละครต่าง ๆ ที่ไม่ต่างจากการเล่าให้ผู้ชมฟังถึงลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ซึ่งมีการลำดับบทได้อย่างคมคาย มีการเกริ่น บอกใบ้ และกระตุ้นให้คนดูคิดตามและพิจารณาเรื่องราวอยู่ตลอดเวลาเพื่อที่จะได้รับรู้ที่มาที่ไปของหน้าประวัติศาสตร์ รวมทั้งสิ่งที่กลืนอยู่ในนั้นแต่ไม่ได้ถูกจารึกไว้ ซึ่งก็คือ “อุดมการณ์” “ความรู้สึก” และ “จุดมุ่งหมายที่แท้จริง” ของบุคคลสำคัญต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์
นอกจากนี้แล้ว วิธีการนำเสนอของละครยังเป็นการผสมผสานของการแสดงสมัยใหม่เช่นการใช้ร่างกายหรือท่วงท่าและการเคลื่อนไหวบอกเล่าหรืออธิบายแทนที่จะหวังพึ่งเพียงแค่บทสทนาเพียงอย่างเดียว ซึ่งสำหรับโปรดักชั่นนี้ สินีนาฏ เกษประไพ ผู้กำกับทำออกมาได้โดดเด่นและสวยงามมากองค์ประกอบต่าง ๆ บทเวทีนั้นลงตัวกับบทละครและลึกซึ้งในด้านตีความตลอดไปจน “พลัง” ของภาพบนเวทีที่ผู้ชมจะได้ชม (ซึ่งนี่เป็นหนึ่งในเอกลักษณ์เด่น ๆ ซึ่งเราจะเห็นได้จากผลงานละครเวทีเรื่องอื่น ๆ ของเธอ) ซึ่ง ”คือผู้อภิวัฒน์” ในวาระนี้น่าจะเป็นตัวอย่างที่ดีมาก ๆ สำหรับนักเรียนละครที่พยายามหาคำตอบว่าบล็อคกิ้งหรือตำแหน่งของนักแสดงบนเวทีนั้นสำคัญและให้พลังกับเรื่องที่แตกต่างกันได้อย่างใด

ในส่วนของทีมนักแสดงสำหรับ “คือผู้อภิวัฒน์” ในวาระนี้นั้น ก็ทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมด้วยพลังของการแสดงรวมทั้งจังหวะการโต้ตอบและรับส่งบทไปมานั้น มีความต่อเนื่องและเฉียบคมค่อนข้างสูง ซึ่งกลายเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ละครเรื่องนี้ดูฮึกเหิมและคึกคักอยู่ตลอด

สำหรับผู้เขียนแล้ว “คือผู้อภิวัฒน์” คือหนึ่งในละครสมัยใหม่ที่มีความโดดเด่นทั้งในเชิงวรรณกรรมและเชิงศิลปะการแสดงค่อนข้างสูง และไม่น่าแปลกที่มันจะถูกนำมาแสดงครั้งแล้วครั้งเล่าโดยที่ผู้ชมดูกี่ครั้งก็จะไม่รู้สึกเบื่อ แต่กลับสัมผัสได้ถึงพลังและแรงบันดาลใจที่จะทำให้ก้าวไปสู่การเปลี่ยนแปลงชีวิตบางอย่าง เฉกเช่นกับพลังและอุดมการณ์ของคน ๆ หนึ่งที่หมายว่าจะเปลี่ยนแปลงประเทศไทยให้ดีขึ้นเพื่อคนไทยทุกคน

นี่อาจจะไม่ใช่ละครที่ดูแล้วรู้สึกสบาย รู้สึกยิ้มเปรมปรีย์ มีหลายช่วงที่อาจจะรู้สึกสะเทือนใจหรือกดดันมากพอสมควร แต่อย่างไรซะ ในท้ายที่สุดละครจะพาผู้ชมไปสู่จุดที่ค้นพบแสงสว่างและความหวัง และที่สำคัญซึ่งอาจจะเหมาะเจาะกับช่วงเวลาปัจจุบัน คือความหมายที่แท้จริงของ “ประชาธิปไตย” รวมทั้ง สาเหตุและสิ่งที่ต้องแลกมาเพื่อสิทธิและเสรีภาพของปวงชนชาวไทยทุกคน ซึ่งผู้เขียนคิดว่าคือหนึ่งในสิ่งที่เราทุกคนควรสำรวจและคิดทบทวนกันเสียแล้วก่อนที่เราจะต้องเจอบทเรียนแสนบอบช้ำจากประชาธิปไตยที่เอามาอ้างกันอีกสักเท่าไรกัน

ขอขอบคุณ:

เว็บไซด์วิจารณ์แบบไร้ปราณี และ nuttaputch

ภาพถ่ายโดย:

ทวิทธิ์ เกษประไพ

คือผู้อภิวัฒน์ : สัจธรรมอมตะที่มิอาจเปลี่ยนไปตามกาลเวลา

2010-07-10T17:18:00.008+07:00

ละครเวทีเรื่องล่าสุดของเรา "คือผู้อภิวัฒน์" ได้แสดงจบลงไปแล้ว แต่เรายังมีข้อความและบทวิจารณ์ที่ผู้ชมและนักวิจารณ์เขียนถึง เราจะนำมาแบงปันมาให้อ่านกันที่นี่เร็วๆนี้

หัวข้อข้างบนนี้เป็นข้อเขียนจากบันทึกในเฟซบุคของ คุณดำเกิง ฐิตะปิยะศักดิ์ นักการละครและผู้กำกับละครเวทีจากกลุ่ม New Theatre Society ที่เขียนถึง "คือผู้อภิวัฒน์" ในคราวนี้

คือผู้อภิวัฒน์
: สัจธรรมอมตะที่มิอาจเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
เขียนโดย ดำเกิง ฐิตะปิยะศักดิ์

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมไปสถาบันปรีดีฯ ซอยทองหล่อ – สถานที่หนึ่งซึ่งอาจเรียกได้ว่า...ถ้าสมมุติว่ามีระเบิดลงคนทำละครเวทีเมืองไทยจะหายไปครึ่งประเทศ วันนั้นเป็นรอบสุดท้ายของละครเรื่อง “สุดทางที่บางแคร์” พอดี อันที่จริงในฐานะที่ผมเป็นสมาชิกคนหนึ่งของแก๊งค์นี้ ผมควรจะอยู่ดูและร่วมชื่นชมด้วย แต่เนื่องจากผมดูแล้ว ก็เลยตัดสินใจว่าควรจะเว้นที่ว่างให้ผู้ชมที่ยังไม่ดูดีกว่า ก็เลยเข้าไปดูการซ้อมละครเรื่อง “คือผู้อภิวัฒน์” แทน เพราะไม่แน่ใจว่าอาทิตย์หน้าจะมีเวลามาดูการแสดงรอบจริงได้หรือไม่ และเมื่อได้เข้าไปนั่งดู ก็รู้สึกภาคภูมิใจเป็นอันมากที่นักแสดงทั้งหมดเล่นละครทั้งเรื่องแบบทุ่มตัวสุดตีนให้ผมดูเพียงคนเดียว ส่วนคุณสินีนาฏผู้กำกับก็วิ่งไปวิ่งมาคอยเคาะเสียงประกอบให้ด้วยความเครียด นับว่าเป็นเกียรติและโอกาสที่งดงามอย่างยิ่งที่ใครๆจะหาได้ไม่ง่ายนัก อิอิ

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่ผมจะกล่าวถึง เพราะสิ่งที่คันปากอยากบอกจนต้องลงมือเขียนบันทึกฉบับนี้ไว้ก็คือ ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่หัวใจพอโตต่อการได้กลับมาดูละครเรื่องนี้อีกครั้ง หลังจากได้เคยร่วมงานในฐานะฝ่ายเสียงในการจัดแสดงละครเรื่องนี้ครั้งแรกเมื่อ 23 ปีก่อน และเป็นคนตีกลองในการจัดแสดงครั้งที่สองใน 10 ปีต่อมา ผมรู้สึกว่าละครเรื่องนี้มันทรงอานุภาพมากขึ้นทุกวัน ไม่ว่าหน้าตานักแสดงและทีมงานจะเปลี่ยนไปกี่รุ่น หรือรายละเอียดปลีกย่อยจะมีความแตกต่างไปบ้างเล็กน้อยก็ตาม แต่ความรู้สึกที่ละครเรื่องนี้มาปะทะเรามันช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน แถมยังบาดลึกกินใจมากขึ้นไปทุกทีที่ได้ดูทุกครั้งที่ละครเรื่องนี้กลับมาเล่น ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน อาจจะเป็นเพราะว่าเราเคยเป็นส่วนหนึ่งของละครเรื่องนี้ หรือจะเป็นเพราะเราแก่ตัวลง...ก็มิอาจทราบได้ แต่เท่าที่คิดว่าทราบแน่ๆก็คือ ถึงแม้ว่าบทละครยังคงเหมือนเดิมจนผมยังจำได้แทบทุกตอน หรือรูปแบบการแสดงที่ยังคงเรียบ(แต่ไม่ง่าย)เหมือนเดิม แต่ท่ามกลางความ “เหมือนเดิม” ทั้งหมดนั้น “ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจริงๆตามกาลเวลา” ดังที่ละครบอกจริง ๆ ถึงแม้มันไม่ได้เปลี่ยนที่ตรงการแสดง แต่สิ่งที่เราได้ดูนั้น กลับทำให้เราเปลี่ยนแปลงมากกว่า อย่างน้อยก็ตรงความคิดของบทที่จี้ความคิดและความรู้สึกของเราล่ะ ผมรู้สึกว่าสารของเรื่องที่ผมได้ดูในครั้งนี้นั้นมันกลับทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ และผมรู้สึกได้ว่าพลังที่ว่านี้ได้แผ่ขยายมากยิ่งขึ้นไปทุกที โดยเฉพาะเมื่อยุคสมัยของเราได้มีโอกาสผ่านร้อนผ่านหนาวกับสถานการณ์ต่าง ๆ รอบข้างที่ดูเหมือนจะเป็นบทเรียนที่ดี แต่เราไม่เคยรู้จัดหัดจดจำ เรามีประวัติศาสตร์ให้เรียนรู้ แต่เราก็ยังคงดูเหมือนติดหลงอยู่ในวังวนไม่ไปไหน และนี่ก็คงเป็นสัจจธรรมอย่างหนึ่งที่ละครเรื่องนี้มีให้โดยไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาเหมือนที่ละครบอกเรา ที่สำคัญ ความแหลมคมของโครงสร้างและความคมคายของเนื้อหาของบทละครเรื่องนี้ที่ถูกออกแบบมาอย่างมีมิติพอดีพองาม ทำให้ผมเชื่อว่าคนที่ได้ดูละครเรื่องนี้ในปี พ.ศ.นี้ คงไม่ได้มองละครเรื่องนี้ว่าเป็นเพียงแค่การแสดงที่มุ่งเล่าเรื่องให้เห็นประวัติชีวิตของรัฐบุรุษที่ชื่อปรีดี พนมยงค์อีกต่อไปเป็นแน่ แต่กลับจะยิ่งทำให้เราเห็น “มนุษยธรรม” ของคนธรรมดาคนหนึ่งที่มีต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ซึ่งแน่นอน ผมเชื่อว่าสิ่งนั้นได้ตั้งคำถามกลับมายังเราในฐานะผู้ชมว่าเราคือใคร มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร และเราได้ทำสิ่งต่าง ๆ ที่ควรค่าในขณะที่เรายังมีชีวิตอยู่แล้วหรือยัง ฯลฯ

สรุป (เพราะไม่อยากเขียนยาว) ถึงแม้ว่าโดยรูปแบบการนำเสนอของละครเรื่องนี้ไม่ได้มุ่งเร้าอารมณ์ของผู้ชมตามสไตล์ที่ละครเรื่องนี้มีมาแต่กำเนิด แต่ผมขอสารภาพว่าในขณะดูผมฟูมฟายเป็นอันมากทั้งในระดับความคิด ความรู้สึก และอาจจะสั่นสะเทือนลึกลงไปถึงระดับจิตวิญญาณตามทฤษฎีของท่านอริสโตเติลไปด้วยเป็นแน่ และผมแอบหวังอยู่ในใจลึก ๆ ด้วยว่า คนที่ได้ดูละครเรื่องนี้แล้ว ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร หรือคิดยังไง อย่างน้อยก็น่าจะมีคนที่อาจจะรู้สึกเหมือนกับผมบ้างเหมือนกัน...ไม่มากก็น้อย...ก็ยังดี อิอิ

ขอพล่ามแค่นี้ก่อน พล่ามมากเดี๋ยวจะหาว่าเชียร์แอนด์สปอยด์ ไว้ไปดูเองก็แล้วกัน แล้วท่านจะจดจำละครเรื่อง “คือผู้อภิวัฒน์” ไปนานแสนนานตราบจนชีวิตจะหาไม่ ^^

ด้วยความคารวะต่อท่านปรีดี พนมยงค์ คือผู้อภิวัฒน์
และขอกราบงาม ๆ แด่พี่คำรณ คุณะดิลก ผู้สร้างบทและการแสดงละครเรื่องนี้
สินีนาฎ, นักแสดง, ทีมงาน...จงสู้เข้าไป อย่าได้ถอย ฯลฯ

ดำเกิง ฐิตะปิยะศักดิ์
28 มิถุนายน 2553

ขอขอบคุณ:

บทความจาก คุณดำเกิง ฐิตะปิยะศักดิ์
ภาพถ่ายโดย คุณธเนศ ม่วงทอง

“คือผู้อภิวัฒน์” วาระห้า

2010-07-02T11:08:00.007+07:00

การกลับมาอีกครั้งกับการทำงานของนักแสดงรุ่นที่ 5

ปี 2553 นี้เป็นปีวาระครบรอบ 110 ชาตกาล รัฐบุรุษอาวุโส ปรีดี พนมยงค์ เป็นปีครบรอบ 78 ปี การอภิวัฒน์ไทย ๒๔ มิถุนายน ๒๔๗๕ ครบรอบ ๑๕ ปี สถาบันปรีดี พนมยงค์‏ และยังเป็นการแสดงในพิธีเปิดห้องนิทรรศการ “ห้องแห่งแรงบันดาลใจ ปรีดี พนมยงค์” ซึ่งจะเป็นห้องนิทรรศการถาวรที่เปิดให้เยาวชนและผู้สนใจเข้าชมและหาความรู้เกี่ยวกับ อ.ปรีดี พนมยงค์ และขบวนการเสรีไทย

ครั้งนี้เราได้นักแสดงจากรุ่นที่สี่มาร่วมแสดงสามคน คือ เกรียง ไกร ฟูเกษม กวินธร แสงสาคร และ ศรวณี ยอดนุ่น นอกนั้นเป็นสมาชิกรุ่นใหม่ของพระจันทร์เสี้ยวการละครอีก 5 คน คือ จิรฏชพงศ์ เรืองจันทร์ สุกัญญา เพี้ยนศรี สุรชัยเพชรแสงโรจน์ อรุณโรจน์ ถมมา และ จีรณัทย์ เจียรกุล และเราได้เปิด Workshop Audition เพื่อคัดเลือกหานักแสดงเพิ่มมาอีก 4 คน คือ ลัดดา คงเดช คฑาวุธ ดวงอินทร์ วงศิริ ดีระพัฒน์ และ ช่อลดา สุริยะโยธิน ที่นอกจากเป็นนักแสดงแล้วยังเป็นผู้ฝึกเสียงและการร้องเพลงในครั้งนี้

เราทำการฝึกซ้อมและทำความเข้าใจบท การค้นคว้าอ่านข้อมูลเพิ่มเติมรวมกระบวนการทั้งหมดใช้เวลา 3 เดือน ในกระบวนการฝึกซ้อมเราเน้นกระบวนการฝึกฝนตามแนวทางละครแบบพระจันทณ์เสี้ยวที่เน้น Group Dynamic การฝึกร่างกาย เสียง และการเคลื่อนไหว Force and Dynamic และการเชื่อมประสานทกายและจิต

เรื่องดนตรีเราได้ปรับเปลี่ยนเพิ่มเติมเพื่อสร้างสีสัน การทำให้แปลก และช่วยขับเน้นความหมายให้กับเรื่อง การดูแลดนตรีในครั้งนี้คือ คานธี อนันตกาญจน์ รวมทั้งเล่นฟลุตประกอบ เราได้ พฤฒิรณ นันทโววาทย์ มาเป็นมือกลองให้กับเรา ส่วนเสียงกลองทัดตามแบบอย่างออริจินอลเวอร์ชั่นครั้งนี้ตีโดย เบญจ์ บุษราคัมวงศ์

ในวาระนี้เราเปิดทำการแสดงทั้งหมดที่สถาบันปรีดี พนมยงค์ จำนวน 6 รอบการแสดง พิเศษหลังรอบบ่ายเสาร์-อาทิตย์ มีเสวนาหลังละคร “คนกับละคร...ละครกับสังคม” ขอเชิญร่วมพูดคุยกับ คำรณ คุณะดิลก, สินธุ์สวัสดิ์ ยอดบางเตย และผู้กำกับในครั้งนี้ สินีนาฏ เกษประไพ ในวันเสาร์ 3 มิ.ย.2553 ดำเนินรายการโดย อ.ภาสกร อินทุมาร ส่วนวันอาทิตย์ 4 มิ.ย.2553 ดำเนินรายการโดย อ.อภิรักษ์ ชัยปัญหา และเราจะเดินทางไปสัญจรที่คณะมนุษยศษสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อีก 2 รอบ ในเดือนสิงหาคม 2553 นี้

ขอขอบคุณ ครูคำรณ คุณะดิลก ที่สร้างงานที่มีคุณค่าไว้ให้กับเรา เป็นครูและเป็นที่ปรึกษาให้เราเสมอมา ขอบคุณคุณนักแสดงและทีมงาน รวมทั้งพี่ๆเพื่อนๆน้องๆละคร “คือผู้อภิวัฒน์” และ พระจันทร์เสี้ยวทุกรุ่นที่ช่วยงานและให้กำกลังใจในการทำงานครั้งนี้ให้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

กำกับ
สินีนาฏ เกษประไพ

นักแสดง
ปรีดี เกรียงไกร ฟูเกษม
มโน,ท่านเจ้าคุณ กวินธร แสงสาคร
แปลก, สาย สีมา ภูมิฐาน ศรีนาค
ประยูร, อ๊อด สุรชัย เพชรแสงโรจน์
พหล จีรณัทย์ เจียรกุล
ทรง, เพิ่ม คฑาวุธ ดวงอินทร์
ผู้บรรยาย, แม่พลอย ศรวณี ยอดนุ่น
ผู้บรรยาย, พี่ ตุลาคม สุกัญญา เพี้ยนศรี
ผู้บรรยาย, น้อง ตุลา อรุณโรจน์ ถมมา
พูนศุข ช่อลดา สุริยะโยธิน
เล่านิทาน, ผู้บรรยาย ลัดดา คงเดช
ผู้บรรยาย, เล็ก วรศิริ ดีระพัฒน์

นักดนตรี
คานธี อนันตกาญจน์
พฤฒิรณ นันทโววาทย์
เบญจ์ บุษราคัมวงศ์

ทีมงาน
ผู้เขียนบท คำรณ คุณะดิลก
ผู้กำกับการแสดง สินีนาฏ เกษประไพ
ผู้กำกับเทคนิค/ออกแบบแสง ทวิทธิ์ เกษประไพ
ผู้ช่วยผู้กำกับ เกรียงไกร ฟูเกษม, กวินธร แสงสาคร
ผู้กำกับเวที เบญจ์ บุษราคัมวงศ์
ฝึกเสียงและสอนร้องเพลง ช่อลดา สุริยะโยธิน
กำกับดนตรี คานธี อนันตกาญจน์
นักดนตรี คานธี อนันตกาญจน์, พฤฒิรณ นันทโววาทย์
ผู้ประสานงาน/อุปกรณ์ประกอบ ชาคริยา ถิ่นจะนะ
ออกแบบเสื้อผ้า ประวิทย์ หิรัญพฤกษ์
ประชาสัมพันธ์ วรัญญู อิทรกำแหง
ควบคุมแบบแสง สุมนา สุมนะกุล
ควบคุมเสียง พงศกร ตรีหิรัญ
ฝ่ายบัตร ดลฤดี จำรัสฉาย, ชาครยา ถิ่นจะนะ
ฝ่ายต้อนรับ ณัชศลิษฏา วัลย์ณัฐประภา, กีรติ ศิวะเกื้อ
ฝ่ายเทคนิค ชัยวัฒน์ คำดี, พลัฏ สังขกร, ฉันทิกา โชติขจรไทย
ถ่ายวิดิโอ สุเมธ พวงอก, เสี้ยวเขนโปรัดกชั่น
ถ่ายภาพ จีรณัทย์ เจีบรกุล และ วิชย อาทมาท
ออกแบบสิ่งพิมพ์ วิชย อาทมาท
ดูแลการผลิต ฟารีดา จิราพันธุ์ และ พระจันทร์เสี้ยวการละคร

“คือผู้อภิวัฒน์” ในวาระที่สี่

2010-06-30T02:59:00.004+07:00

ปี 2543 พระจันทร์เสี้ยวการละครได้ฝึกนักแสดงรุ่นใหม่อีก 12 คน ซึ่งทั้งหมดเป็นนักศึกษาจากหลายสถาบันที่มีความสนใจละครที่มีเนื้อหาสาระเข้มข้นเข้าเป็นสมาชิกและเพื่อแสดง “คือผู้อภิวัฒน์” ที่สถาบันปรีดี พนมยงค์ และสัญจรไปต่างจังหวัดได้แก่ อยุธยา ชลบุรี และ นครศรีธรรมราช โดยในครั้งนี้การฝึกฝนเป็นการฝึกฝนพื้นฐานสำคัญและมีการปรับด้านการแสดงบ้างตามความเหมาะสม และเน้นการเล่าเรื่องที่กระชับฉับไวมากขึ้น

กำกับ :
นิมิตร พิพิธกุล และ พิณทิพย์ สัตย์เพริศพราย

นักแสดง :
ปรีดี เกรียงไกร ฟูเกษม
ทรง ประวิทย์ หิรัญพฤกษ์
แปลก กวินธร แสงสาคร
ประยูร ธนาคม ชราปธีป
พลอย นริศรา สนเอี่ยม
ช้อย พัชรินทร์ นามโสม
ผู้บรรยาย ฉัตรชัย พุดซ้อน
พูนศุข ศรวณี ยอดนุ่น
สาย สีมา ทศพร มงคล
คึกฤทธิ์ สุธิชา ภิรมย์นุ่ม
พหล เดชอุดม ชูดำ
มโน ธเนศ ม่วงทอง

นักดนตรี :
ปิติพงษ์ งามญาน

แสดงที่สถาบันปรีดี พนมยงค์, จ.อยุธยา, จ.นครศรีธรรมราช และ จ.ชลบุรี

“คือผู้อภิวัฒน์” สัญจรต่างประเทศ

2010-06-28T02:50:00.009+07:00

หลังเสร็จสิ้นจากกากรแสดงที่สถาบันปรีดี พนมยงค์ 11 รอบ พระจันทร์เสี้ยวการละครได้มีโอกาสเดินทางไปเปิดการแสดงในทวีปยุโรป 3 ประเทศด้วยกัน โดยเริ่มต้นที่ประเทศฝรั่งเศสซึ่งอาจารย์ปรีดี พนมืยงค์ได้จัดประชุมก่อตั้งคณะราษฎรเป็นครั้งแรก และเป็นประเทศแม่แบบของการปกครองในระบอบประชาธิปไตย แล้วเดินทางต่อไปยังกรุงอัมสเตอร์ดามประเทศเนเธอร์แลนด์ หลังจากการแสดงได้มีการใช้เนื้อหาในละครเป็นประเด็นในการ และ Dr.Han ten Brummelhuis ที่ปรึกษาไทยคดีศึกษาประจำประเทศเนเธอร์แลนด์เป็นผู้นำการเสวนา

จุดสุดท้ายในการเดินทางครั้งนี้คือกรุงสต็อกโฮล์มประเทศสวีเด็น ที่ที่มีคนไทยอาศัยเป็นจำนวนมาก และมีความกระตือรือร้นในการลงคะแนนเสียงมวลชนในท้องถิ่นเป็นอย่างดี และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากกลุ่มศาลาไทยและกลุ่มไทยศึกษา

กำหนดการ :
30 มิถุนายน 2542 Salle Municipelle e’me Arroumdissement, Paris, France
4 กรกฎาคม 2542 Dee Rode Hoed Theatre, Amsterdam, The Netherlands
9-10 กรกฎาคม 2542 Boulevard Theatern, Stockholm, Sweden

ต่อจากนั้นได้เดินทางไปเปิดการแสดงที่สหรัฐอเมริกา ใน 4 รัฐ ได้แก่ ลอสแองเจอลิส, ซานฟรานซิสโก, ชิคาโก และ นิวยอร์ค โดยได้รับการต้อนรับจากชุมชนคนไทยที่อาศัยอยู่ที่นั่นเป็นอย่างดี และมีผู้สนใจมาชมการแสดงอย่างคับคั่ง และกลับมาทัวร์ในต่างจังหวัดอีกหลายจังหวัดในปี 2543

กำหนดการ :
19 มีนาคม 2543 แสดงที่ ลอสแองเจิลลิส
23 มีนาคม 2543 แสดงที่ซานฟรานซิสโก
25 มีนาคม 2543 แสดงที่ชิคาโก
1 เมษายน 2543 แสดงที่นิวยอร์ค

“คือผู้อภิวัฒน์” (วาระที่สาม)

2010-06-28T02:38:00.006+07:00

แสดงในวาระ 100 ปี ชาตกาล

พ.ศ.2542 ละครเวที คือผู้อภิวัฒน์ ได้นำกลับมาแสดงอีกครั้งหนึ่งในวาระครบรอบ 100 ปี ชาตกาล นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโสคนแรกของไทย ที่จะมาถึงในวันที่ 11 พฤษภาคม 2543 เพื่อร่วมในโอกาสนี้ โดย “คณะกรรมการจัดงานฉลอง 100 ปีชาตกาล นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส” ทั้งภาครัฐและภาคเอกชน ร่วมกับ “พระจันทร์เสี้ยวการละคร” เป็นผู้จัดขึ้น
การนำกลับมาแสดงใหม่ในวาระนี้เริ่มต้นเปิดกากรแสดงในวันที่ 26-28 กุมภาพันธ์ และ 5-7 มีนาคม พ.ศ. 2542 ณ สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซอยทองหล่อ นับเป็นหนึ่งในโครงการนำร่องสู่การร่วมฉลองครบรอบ 100 ปีชาตกาล นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส

มีการปรับชื่อละครจาก คือผู้อภิวัฒน์ มาเป็น คือผู้อภิวัฒน์ 2475 เพื่อเน้นย้ำต่อเหตุการณ์และจุดแห่งการเปลี่ยนแปลงการปกครอบอันส่งผลมาถึงวิถีชีวิตในปัจจุบัน ภายใต้การปกครองในระบอบประชาธิปไตย

คือ ผู้อภิวัฒน์ 2475 มีการตีความใหม่เพื่อปรับปรุงให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นโดยมี “นิมิตร พิพิธกุล” ผู้ได้ร่วมงามกับละครเรื่องนี้ มาแต่เริ่มต้นทำหน้าที่เป็นผู้กำกับการแสดง

กำหนดการแสดง
26,27,28 กุมภาพันธ์ และ 5,6,7 มีนาคม 2542
แสดงที่ สถาบันปรีดี พนมยงค์
ตลอดทั้งปี 2542 และ 43
แสดงอีกหลายแห่งในหลายจังหวัดจังหวัด ได้แก่ หอประชุมเล็ก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (รังสิต), เชียงใหม่, นครราชสีมา, กาญจนบุรี, อยุธยา, สงขลา, อุบลราชธานี

กำกับ :
นิมิตร พิพิธกุล

นักแสดง :
ปรีดี นิมิตร พิพิธกุล
มโน สุนทร มีศรี
คนเล่าเรื่อง, พูนศุข พิณทิพย์ สัตย์เพริศพราย
ผู้บรรยาย,พลอย สินีนาฏ เกษประไพ
แปลก, สาย สีมา ธีระวัฒน์ มุลวิไล
ผู้บรรยาย, พี่ตุลา ผิวน้ำ เฉลิมญาติ
ผู้บรรยาย, น้องตุลา ฟารีดา จิราพันธุ์
ทรง วัลลภ แสงจ้อย
พหล ปกรณ์ รังสิตเสถียร
ประยูร, เพิ่ม ชาติชาย เกษนัส
เล็ก วรลักษณ์ แซ่จึง
ผู้บรรยาย พฤษา รุ่งแสง
ทรง รุจิโรจน์ ธนสารกิตติวัฒน์

นักดนตรี :
อานันท์ นาคคง
หิรัญ บุญชื่น

ทีมงาน :
ออกแบบแสง ทวิทธิ์ เกษประไพ
เครื่องแต่งกาย สหวัฏฏ์ ศรีหิรัญ, ยอดเมือง อร่ามเรืองไพศาล
ควบคุมแสง กมลนัฐฏ์ อินทรตั้ง
ควบคุมเสียง รุจิโรจน์ ธนสารกิตติวัฒน์, กานต์ ธงไชย
ภาพนิ่ง Stephan Funke, พงษ์สิทธิ์ ศิลปสุวรรณชัย, คมกริช ฟักมูล, ทวิทธิ์ เกษประไพ
ประชาสัมพันธ์ กวินพร เจริญศรี, ปัฏฐยา โอฟริต, วินิจ มีรอด
ฝึกขับร้อง ปาริชาติ จันทร์ไทย
กำกับเวที สินีนาฏ เกษประไพ
ดูแลการผลิต พิณทิพย์ สัตย์เพริศพราย

คือผู้อภิวัฒน์วาระสอง

2010-06-27T01:42:00.003+07:00

เกี่ยวกับละคร “คือผู้อภิวัฒน์”
(ในวาระที่สอง)

8 ปีต่อมา ละคร “คือผู้อภิวัฒน์” กลับมาแสดงอีกครั้งในวาระพิธีเปิดสถาบันปรีดี พนมยงค์ เมื่อวันที่ 24-25 มิถุนายน 2538 ณ สถาบันปรีดี พนมยงค์ และได้รับเชิญเข้าร่วมในเทศกาลละครครั้งที่ 1 ณ ศูนย์ศิลปะวัฒนธรรมแสงอรุณ ในวันที่ 28-29 มิถุนายน และ 5-6 กรกฎาคม โดยทีมนักแสดงรุ่นใหม่ ยกเว้น “นิมิตร พิพิธกุล” สมาชิกจากกลุ่ม “นักแสดงไร้ชื่อ” ที่กลับมาร่วมในฐานะผู้ช่วยผู้กำกับการแสดงและผู้จัดการโครงการด้วย การแสดงยังคงรูปแบบเหมือนเดิมทุกอย่าง และใช้เวลาในการผึกซ้อมนักแสดงเพียง 3 เดือนเท่านั้น

กำหนดการ :
24-25 มิถุนายน 2538
สถาบันปรีดี พนมยงค์ กรุงเทพฯ

28-29 มิถุนายน และ 5-6 กรกฎาคม 2538
ศูนย์ศิลปะวัฒนธรรมแสงอรุณ กรุงเทพฯ

ทีมงาน :
กำกับการแสดง คำรณ คุณะดิรก

นักแสดง :
ปรีดี อภิศักดิ์ สนจด
ทรง ศราวุธ ส่งศรี
แปลก นิมิตร พิพิธกุล
พหล กอบชัย ชูโต
มโน อดิศร(อั๋น)
สาย สีมา เอกชัย เอื้อธารพิสิฐ
พูนศุข รัชนี วิศิษฎ์วโรดม
พลอย ธีรนันท์ นาคทอง
เล็ก กิ่งแก้ว รณศิริ
คนเล่าเรื่อง ลักษนันท์ โกสินทรกุล
ผู้บรรยาย,พี่ตุลา ชวนพิศ ธีรบุญชัยกุล
น้องตุลา บุศราพร ทองมั่น

ช่วยกำกับการแสดง นิมิตร พิพิธกุล
กำกับเวที ดวงพร เรืองอำไพภัทร
ดวงกมล โพธิ์ปริสุทธิ์
อุปกรณ์ประกอบฉาก กอบชัย ชูโต
ดวงกมล โพธิ์ปริสุทธิ์
ฉาก ปริญญา สุทธิประเสริฐ
เจษฎธวัช ชวนะพงศ์
นรเศรษฐ์ สุภัณวงษ์
เมธา สกุลช่างสัจจะทัย

ละครเวที “คือผู้อภิวัฒน์” รอบปกติ

2010-06-27T01:33:00.004+07:00

ละครเวทีสร้างสรรค์....ที่ไม่ธรรมดา
เรื่องราวชีวประวัติ รัฐบุรุษอาวุโส ปรีดี พนมยงค์

“คือผู้อภิวัฒน์”

ละครเวทีร่วมสมัยที่นำกลับมาแสดงมากครั้งที่สุดของพระจันทร์เสี้ยวการละคร เป็นบทละครเวทีที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นสุดยอดของละครไทยในแนวทาง Breachtian และเป็นละครเวทีเพื่อการศึกษาประวัติศาสตร์ไทยที่เข้มข้นทั้งความคิดและรูปแบบการนำเสนอ

ร่วมแสดงในวาระครบรอบชาตกาล ๑๑๐ ปีรัฐบุรุษอาวุโสปรีดี พนมยงค์ ครบรอบ๗๘ ปี การอภิวัฒน์ไทย ๒๔ มิถุนายน ๒๔๗๕ ครบรอบ ๑๕ ปี สถาบันปรีดี พนมยงค์‏ และพิธีเปิดห้องนิทรรศการ “ห้องแห่งแรงบันดาลใจ ปรีดี พนมยงค์”

จัดแสดง ณ หอประชุม สถาบันปรีดี พนมยงค์
แสดงวันที่ 2, 3 และ 4 กรกฏาคม 2553 (รวม 5 รอบ)
เวลา 19.30 / เสาร์-อาทิตย์ เพิ่มรอบ 14.30 น.

และจะเดินทางไปสัญจรแสดงที่ม.ช. อีก 2 รอบ ในเดือนสิงหาคม 2553 นี้

บัตรราคา 300 บาท (นักเรียน,นักศึกษา 250 บาท)
สำรองที่นั่งได้ที่ 083 995 6040 และ 081 525 7671

พิเศษ... หลังรอบบ่ายเสาร์-อาทิตย์ มีเสวนาหลังละคร

“คนกับละคร...ละครกับสังคม”
ร่วมพูดคุยกับ คุณคำรณ คุณะดิลก, คุณสินธุ์สวัสดิ์ ยอดบางเตย และ คุณสินีนาฏ เกษประไพ
วันเสาร์ 3 มิ.ย.2553 ดำเนินรายการโดย อ.ภาสกร อินทุมาร
วันอาทิตย์ 4 มิ.ย.2553 ดำเนินรายการโดย อ.อภิรักษ์ ชัยปัญหา

"คือผู้อภิวัฒน์" วาระแรก

2010-06-26T10:52:00.012+07:00

ละครเวที “คือผู้อภิวัฒน์” (ในวาระแรก)

เมื่อปี พ.ศ.2530 ละครเวที “คือผู้อภิวัฒน์” ได้เปิดตัวเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน และเปิดแสดงจริงในวันที่ 3, 4, 5 และ 10, 11, 12 กรกฎาคม ณ หอศิลปวัฒนธรรมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยสภานักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ร่วมกับมูลนิธิปรีดี พนมยงค์ เป็นผู้จัดขึ้น โดยมิใช่มีเพียงวัตถุประสงค์และเหตุผลที่ท่านอาจารย์ปรีดี พนมยงค์ เป็นผู้ประศาสน์การมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองเท่านั้น หากจุดประสงค์ที่แท้จริงของการจัดละครในครั้งนั้น ต้องการที่จะนำเสนออุดมการณ์ของท่านที่มีเจตนาบริสุทธิ์ที่จะเปลี่ยนแปลงโครงสร้างสังคมไทยให้ดีขึ้น ในวิถีต่างๆ โดยหวังที่จะสื่อผ่านรูปแบบการละครเพื่อเป็นการตั้งคำถามว่าอุดมการณ์เหล่านี้จะได้รับการตอบขานเช่นไรจากสังคมและชนรุ่นใหม่ของสังคมไทย และวัตถุประสงค์อีกประการหนึ่งในการจัดทำละครคือการหารายได้เพื่อร่วมสมทบทุนในการก่อสร้าง “สถาบันปรีดี พนมยงค์”

ละครเรื่องนี้ได้ถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้วว่าให้เป็น ละครเอพิค (Epic Theatre) และเป็นชีวประวัติของท่านรัฐบุรุษอาวุโส ด้วยเหตุผลที่ว่า Epic Theatre เป็นละครที่ไม่เน้นอารมณ์ แต่มุ่งให้เกิดความหมายทางด้านความคิดและสติปัญญาในขณะรับชม ละครในรูปแบบนี้เป็นผลผลิตทางความคิดของ “แบร์ทอลท์ เบรคชท์” (Bertolt Brecht) นักการละครชาวเยอรมัน ซึ่งบทละครที่มีชื่อเสียงของเขาไดรับการนำมาทำเป็นละครเวทีโดยนักการละครชาวไทยแล้วหลายเรื่อง อาทิ กาลิเลโอ คนดีที่เสฉวน และ แม่ค้าสงคราม

คำรณ คุณะดิลก เคยกล่าวถึง การเลือกใช้ศิลปะกับละครเรื่องนี้ว่า “...ละครก็เป็น อิลลูชั่น (Illusion) หรือ ภาพหลอนชั้นหนึ่งแล้ว ถ้าไม่ระวังก็จะสร้างภาพหลอน ๒ ชั้นให้คนดูปวดหัวได้ อันนี้ผมเอามาจากหลักของ อังตวน อาร์โตด์ (Antoin Artaud) อาร์โตด์ เป็นนักกละครรุ่นใหม่ของฝรั่งเศส่ แล้วที่เลือกชีวะประวัติท่านปรีดีก็เพราะอยากจะทดลองงานสัก ๓ อย่าง คือ การทำละครชีวประวัติมันยาก ยากเรื่องข้อมู้ลและความถูกต้อง แล้วข้อเขียนของอาจารย์ปรีดีเอง รวมทั้งข้อเขียนของคนอื่นๆ เกี่ยวกับท่าน ก็มักจะเป็นวิชาการมากๆ ผมไม่กล้าใส่ไข่นัก แต่ก็จะสร้างให้ Dramatic ตึงเครียดเพื่อดึงคนดูด ใช้แทนความสนุกสนานแบบธรรมดาๆ...

...อีกอย่าง ก็อยากจะฝึกนักแสดงละครรุ่นใหม่เอาเป็นกลุ่มทเลย คัดเฉพาะนักศึกษาปี ๒ หมด ไม่เคยแสดงมาก่อน ชาย ๖ หญิง ๖ ดูซิว่า เขาจะมีพลังไหมบนเวที ฝึกมาหลายอาทิตย์ทำท่าว่าสักครึ่งมีแววเป็นนักแสดงได้

แล้วประเด็นสุดท้ายที่เลือกรูปแบบละครนี้ เอาชีวิตอาจารย์ปรีดีมาทำก็เพราะเห็นว่าท่านสมถะ เรียบง่าย แต่พุ่งเข้าชนปัญหา รูปแบบละครของเราก็จะสมถะ มีแสง มีเสียง แต่ไม่มีฉาก เพลงประกอบเป็นเพลงธรรมศาสตร์บ้าง เพลงชาติผรั่งเศสบ้าง เพลงคนทำทาง เพลงต้นกล้า และเพลงแองแตร์นาซิอองนาล...”

บทละครเรื่อง คือผู้อภิวัฒน์ ถูกสร้างขึ้นพร้อมๆกับการค้นหาการเคลื่อนไหวในรูปแบบต่างๆ ที่เป็นทั้งสัญลักษณ์และนามธรรม โดยการจัดองค์ประกอบการเคลื่อนไหว การยืนที่มีความหมายบนแท่นลาดเอียงสีดำ 3 แท่น ที่สามารถปรับเปลี่ยนไปตามจุดต่างๆ ของเวที เพื่อบอกเล่าเรื่องราวชีวประวัติของอาจารย์ปรีดี พนมยงค์ตลอดอายุขัย รูปแบบของละครไม่เน้นฉากอุปกรณ์ที่ใหญ่โตอลังการ เสื้อผ้านักแสดงยืนพื้นที่ชุดผ้าดำ เพื่อการเคลื่อนไหวที่สะดวก โดยใช้แนวทางของ Poor Theatre อันเป็นวิธีคิดที่ได้มาจากการทำ Theatre Lab ของ เจอร์ซี่ โกรโทสกี้ ที่มีปรัชญาความคิดหลักที่ว่า หัวใจของการแสดงอยู่ที่ร่างกาย มิใช่องค์ประกอบภายนอกที่ไม่จำเป็น

การเลือกรูปแบบนี้มารองรับเพราะเรื่องราวของอาจารย์ ปรีดี พนมยงค์ มีหัวใจหลักของเรื่องอยู่ที่แก่นความคิด การนำเสนอภาพองค์ประกอบภายนอกที่ใหญ่โตหรูหราเกินความจำเป็นจะทำให้พลังของสารสาระไม่ถูกขับออกมา

ละครเรื่องนี้สามารถบอกเล่าเรื่องราวเหตุการณ์สำคัญๆ ในประวัติศาสตร์ไทยได้อย่างครอบคลุม เข้มข้น อาทิ เรื่องราวการเปลี่ยนแปลงการปกครอง 2475, ขบวนการเสรีไทย ฯลฯ ซึ่งถือเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์บนละครเวที

ในขั้นต้นนั้นทางสภานักศึกษาได้ประกาศรับสมัครนักแสดงละครเวทีใน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เพื่อคัดเลือกนักศึกษาเข้าร่วมโครงการตามความตั้งใจของครูคำรณ ที่ต้องการจะสร้างนักแสดงรุ่นใหม่ขึ้นเฉพาะสำหรับโครงการ และมีนักศึกษาเข้าร่วมสมัครทั้งสิ้นร่วม 100 คน เข้าร่วมการฝึกฝนโดยเริ่มต้น Warm up ร่างกายในลักษณะการฝึกการหายใจ การปรับการเคลื่อนไหว การฝึกทางด้านของพลัง Force & Dynamic เป็นเบื้องต้น การฝึกฝนในรูปแบบดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการแสดงที่แปลกใหม่มากในยุคนั้น

กลุ่มนักศึกษาที่เข้าร่วม Work shop จำนวนเกือบ 100 คนลดจำนวนลงเหลือเพียง 15 คน ด้วยการฝึกทางร่างกายที่ค่อนข้างหนักและใช้เวลานานถึง 1 ปี ในที่สุดก็สมารถคัดเลือกนักแสดงหลัก ประกอบด้วยชาย 6 คน หญิง 6 คน ภายใต้การใช้ชื่อกลุ่มทางการแสดงว่า “นักแสดงไร้ชื่อ”

หลังจากที่ละคร คือผู้อภิวัฒน์ ออกแสดงที่หอศิลปวัฒนธรรมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เสร็จสิ้นลง ได้รับการตอบรับจากผู้ชมเป็นอย่างดี และก่อกระแสการวิพากษ์วิจารณ์ ในเชิงรูปแบบที่โดดเด่นและเนื้อหาที่เฉียบคม โดยเฉพาะฉากที่ผู้ชมประทับใจเป็นพิเศษคือ “ฉากรีรีข้าวสาร” อันเป็นการละเล่นของไทยที่ถูกนำมาเทียบเคียงกับการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนของการขึ้นครองอำนาจได้อย่างน่าสนใจจนได้รับคำเรียกร้องให้กลับมาจัดแสดงใหม่เป็นครั้งที่ 2 ณ หอศิลป์ พีระศรี โดยเปิดการแสดงในวันที่ 30-31 ตุลาคม และวันที่ 6-7-8 พฤศจิกายน หลังจากนั้นจึงเดินทางขึ้นไปยังจังหวัดเชียงใหม่เพื่อเปิดการแสดง ณ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ รวมทั้งสิ้น 4 รอบ และเปิดการแสดงที่จังหวัดปัตตานีอีก 2 รอบ การจัดการแสดงในครั้งนี้ได้มีการเปลี่ยนชื่อคณะละครเป็น “กลุ่มพระจันทร์เสี้ยว(ใหม่)”

กำหนดการ :
๒๗ มิถุนายน และ ๓,๔,๕,๑๐,๑๑,๑๒ กรกฎาคม ๒๕๓๐
หอศิลปวัฒนธรรม (หอประชุมเล็ก) มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์ กรุงเทพฯ

๓๐,๓๑ ตุลาคม และ ๖,๗,๘ พฤศจิกายน ๒๕๓๐
หอศิลป์ พีระศรี กรุงเทพ

กำกับการแสดง :
คำรณ คุณะดิลก

นักแสดง
ปรีดี นิติธร เยี่ยมสมบัติ
ทรง ไตรรัตน์ เฑียรฆชาติ
แปลก นิมิตร พิพิธกุล
ประยูร, สายสีมา นันทฤทธิ์ พัฒนสุวรนันทร์
พลอย วัลลภา อิ่มในพงษ์
ผู้บรรยาย วิไล ลีนะเสจริญกุล
ผู้บรรยาย สุวรรณี นำพิทักษธ์ชัยกุล
พูนศุข สุวรรณี กัลยาณสันต์
ผู้เล่าเรื่อง พิมพกา โตวิระ
เล็ก จันทร์ช่วง องค์ศิริวิทยา
พหล ยิ่งยอดก มัญชุวิสิฐ
มโน สุเมธ นุรักษณ์

ทีมงาน :
ผู้จัดการทั่วไป วิทเยนทร์ มุตตามระ
ศิลปกรรม วินัย สัตตะรุจาวงษ์
ประชาสัมพันธ์ วินัย สัตตะรุจาวงษ์, อัญชนา สุนทรพิทักษ์, สิริปรียารี บุณยรัตพันธุ์
ฝ่ายการแสดง ดวงดาว คำพุท, กิตติพร ใจบุญ, พรรณวดี จันโทลิก, ยุพา พิพัฑน์พวงทอง, เสาวนีย์ ดุษฎีสุรพจน์
แสง ปิยฉัตร ประยูรเวช
เสียง ดำเกิง ฐิตะปิยะศักดิ์

คือผู้อภิวัฒน์รอบแรก

2010-06-25T20:15:00.006+07:00

ละครเวที คือผู้อภิวัฒน์ รอบแรก รอบพิเศษ ๑๕.๐๐ น. แสดงแล้วที่หอประชุมพูนศุข พนมยงค์ สถาบันปรีดี พนมยงค์

ชมภาพจากการแสดง

อ่านบางส่วนจากบทวิจารณ์เมื่อเปิดแสดงครั้งแรก เมื่อยี่สิบกว่าปีมาแล้ว

คือผู้อภิวัฒน์ แบบฝึกหัดขั้นสูงที่สมบูรณ์ของศิลปะการละคร

“...ในด้านของเทคนิคและกลวิธีการละคร คือผู้อภิวัฒน์ เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นแบบฝึกหัดขั้นสูงที่สมบูรณ์ของศิลปะการละคร จะว่าเป็นละคร ‘เอพิค’ ตามแบบฉบับของเบรคชท์อย่างตายตัวก็เห็นจะไม่ใช่ ผู้กำกับการแสดงคงจะได้สั่งสมความรู้ในด้านกลวิธีมาอย่างกว้างขวาง และก็สามารถติดต่อเลยไปจากเท็คนิคที่ใช้กันอยู่ทั่วไป แม้กระทั่งการเล่นพื้นบ้านของไทยบางอย่างก็นำมาใช้ได้อย่างเหมาะเจาะ เช่นในฉากที่แสดงให้เห็นถึงการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาครอบครองอำนาจทางการเมืองของคนบางกลุ่มในสังคมไทย ก็มีการนำเอาการละเล่น ‘รีรีข้าวสาร’ มาสื่อความซ้ำซากจำเจของปรากฏการณ์ทางการเมืองได้อย่างดียิ่ง
ในด้านของลักษณะที่เป็นละครแบบ ‘เล่าเรื่อง’ ก็พัฒนาไปได้ไกลกว่าละครของเบรคช์เสียอีก คือมิได้ใช้ตัวละครที่รับหน้าที่เฉพาะเป็นผู้เล่าเรื่อง เช่นในละครเรื่อง กาลิเลโอ หรือ วงกลมคอเคเชียน แต่ให้ตัวแสดงผลัดเปลี่ยนกันทำหน้าที่นี้ บางครั้งก็ให้ตัวละครที่กำลังรับบทบาทการแสดงละครอยู่เปลี่ยนจากการแสดงมาเป็นการเล่าเรื่องโดยฉับพลัน ซึ่งก็น่าประหลาดที่มิได้เป็นการทำให้เสียรสแต่ประการใด เพราะแทนที่เราจะเกิดความรู้สึกว่าการแสดงสะดุดหยุดลง เราก็เพียงแต่รู้สึกว่าเป็นการเปลี่ยนจังหวะเท่านั้น นับเป็นนวกรรมทางศิลปะการแสดงที่น่าจะได้มีการพัฒนากันต่อไป

ในด้านของการใช้คนดูให้เป็นส่วนหนึ่งของละคร ที่เรียกกันเป็นภาษาอังกฤษว่า audience participation ก็เป็นไปในแบบที่เราในฐานะผู้ชมตั้งตัวรับไม่ทัน ตัวละครเดินลงจากเวทีมาแจก ‘ประกาศคณะราษฎร’ ที่เป็นเอกสารอัดสำเนาให้แก่ผู้ชม (ขอตั้งข้อสังเกตว่า กระดาษที่ใช้อัดสำเนา คุณภาพเลวมาก คงจะเป็นไปตามทุนรอบอันจำกัดจำเขี่ยของผู้จัดแสดง ถ้าเป็นละครโรงอื่นคงใช้กระดาษอาร์ตชั้นดีเป็นแน่!) กลวิธีที่ว่านี้ไปได้ไกลกว่าละครของเบรคช์ คือแทนที่จะฝากสาส์นจากตัวบทละครให้ผู้ชมกลับไปคิดที่บ้าน (เช่นกรณีของปัจฉิมบทของ คนดีที่เสฉวน) ผู้ชมกลับได้สาส์นในรูปของเอกสารติดมือกลับไปอ่านที่บ้าน เป็นการให้โอกาสผู้ชมให้วินิจฉัยด้วยตัวเอง และก็มีผู้ชมจำนวนหนึ่งที่คิดค้านทัศนะของ ‘คณะราษฎร’ นั่นคือการวางตัวเป็นกลางในการสร้างละครประวัติศาสตร์ ด้วยการให้ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ ‘เปิดปากพูดด้วยตัวเอง’ เป็นการปลุกวิจารณญาณของผู้ดูผู้ชมในกรอบของวัฒนธรรมแห่งการวิจารณ์

ในตอนจบเรื่องก็เช่นกัน ผู้แสดงนำกล่าวไว้กับผู้ชมว่า เขาไม่สามารถที่จะเผยแสดงความจริงบางประการในขณะนี้ได้ และขอฝากไว้ให้เป็นเรื่องของอนาคตเป็นการเปิดทางไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่อยู่นอกกรอบของงานศิลปะ ละครจริงๆ อาจจะหยุดด้วยเงื่อนไขของเวลาเมื่อตัวผู้อภิวัฒน์ถึงแก่อสัญกรรม แต่ละครในจินตนาการและในความนึกคิดของผู้ดูยังดำเนินต่อไป ผู้ชมได้การบ้านอันหนักหน่วงติดตัวไปด้วย เป็นการเปิดประตูไปสู่ความหวังว่า โลกแห่งอนาคตจะเป็นโลกที่ดีกว่าปัจจุบัน เพราะจะเป็นโลกที่กล้าเผชิญกับความจริง
ถ้าเบรคช์ยังมีชีวิตอยู่ เขาคงจะภาคภูมิใจเป็นอันมากว่า เขามีเพื่อนในประเทศโพ้นทะเลที่นำสิ่งประดิษฐ์คิดค้นของเขาไปคิดต่อและไปประยุกต์ใช้ได้อย่างดี อาจจะดีกว่าที่เขาลงมือทำเอง หรือที่สานุศิษย์ของเขาในเยอรมันเองได้ทำมาแล้วเสียอีก

เขียนโดย เจตนา นาควัชระ
บางตอนจากบทความเรื่อง คือผู้อภิวัฒน์...ทางอันแจ่มใสของละครเวทีไทย
พิมพ์ครั้งแรก : ถนนหนังสือ ปีที่ ๕ ฉบับที่ ๒ (สิงหาคม ๒๕๓๐)

สำหรับผู้สนใจชมรอบปกติ

แสดง ๒,๓ และ ๔ กรกฎาคม ๒๕๕๓ เวลา ๑๙.๓๐ น. (เสาร์ อาทิตย์ เพิ่มรอบ ๑๔.๓๐ น.)

บัตรราคา ๓๐๐ บาท (นักเรียน นักศึกษา ๒๕๐ บาท)
สำรองที่นั่ง โทรศัพท์ ๐๘๓ ๙๙๕๖๐๔๐ และ ๐๘๑ ๕๒๕๗๖๗๑

"คือผู้อภิวัฒน์" วันนี้แสดงเป็นรอบแรก

2010-06-24T02:30:00.013+07:00

จะเปิดการแสดงรอบแรกในวันนี้ เวลา 15.00 น. นับว่าเป็นการแสดงในวาระที่ 5 หรือ นักแสดงรุ่นที่ 5 ละคร "คือผู้อภิวัฒน์" เป็นละครที่นำกลับมาแสดงมากครั้งที่สุดของพระจันทร์เสี้ยวการละคร และเปิดทำการแสดงมามากกว่า 100 รอบ

รายชื่อนักแสดง
เกรียงไกร ฟูเกษม, กวินธร แสงสาคร, จิรัฏชพงศ์ เรืองจันทร์, สุรชัย เพชรแสงโรจน์, จีรณัทย์ เจียรกุล, คฑาวุธ ดวงอินทร์, ช่อลดา สุริยะโยธิน, ศรวณี ยอดนุ่น, สุกัญญา เพี้ยนศรี, อรุณโรจน์ ถมมา, ลัดดา คงเดช, วงศิริ ดีระพัฒน์

ทีมงาน
ผู้เขียนบท: คำรณ คุณะดิลก
ผู้กำกับการแสดง: สินีนาฏ เกษประไพ
ผู้กำกับเทคนิค/ออกแบบแสง: ทวิทธิ์ เกษประไพ
ผู้ช่วยผู้กำกับ: เกรียงไกร ฟูเกษม, กวินธร แสงสาคร
ผู้กำกับเวที: เบญจ์ บุษราคัมวงศ์
ฝึกเสียงและสอนร้องเพลง: ช่อลดา สุริยะโยธิน
กำกับดนตรี: คานธี อนันตกาญจน์
นักดนตรี: คานธี อนันตกาญจน์, พฤฒิรณ นันทโววาทย์
ผู้ประสานงาน/อุปกรณ์ประกอบ: ชาคริยา ถิ่นจะนะ
ออกแบบเสื้อผ้า: ประวิทย์ หิรัญพฤกษ์
ประชาสัมพันธ์: วรัญญู อิทรกำแหง
ควบคุมแบบแสง: สุมนา สุมนะกุล
ควบคุมเสียง: อุ้ย
ฝ่ายบัตร: ดลฤดี จำรัสฉาย, ณัชศลิษฏา วัลย์ณัฐประภา
ฝ่ายเทคนิค: ชัยวัฒน์ คำดี, พลัฏ สังขกร, ฉันทิกา โชติขจรไทย
ถ่ายวิดิโอ: เสี้ยวเขนโปรัดกชั่น
ถ่ายภาพ: จีรณัทย์ เจีบรกุล และ วิชย อาทมาท
ออกแบบโปสเตอร์และสิ่งพิมพ์: วิชย อาทมาท
ดูแลการผลิต: ฟารีดา จิราพันธุ์ และ พระจันทร์เสี้ยวการละคร

ขอบคุณ
สถาบันปรีดี พนมยงค์, กลุ่มเบบี้ไมม์, คุณอภิศักดิ์ สนจด, คุณพิณทิพย์ สัตย์เพริศพราย, คุณนิมิตร พิธกุล, คุณธีรวัฒน์ รุจินธรรม, สื่อมวลชนทุกท่าน, พี่ๆน้องๆพระจันทร์เสี้ยวการละครทุกรุ่น และน้องๆฝึกงานทุกคน ออม, ข้างฟ่าง, ลิน, ขวัญ, โบว์, เบริ์ด, อิง

ขอขอคุณผู้ให้การสนับสนุน
มูลนิธิปรีดี พนมยงค์
ปตท.
บริษัท GOT

และผู้ให้การสนับสนุนเพิ่มเติม
บริษัทบุญรอดเทรดดิ้ง
คุณพิมพ์นิภา คำมีศิลป์

วันที่ ๒๔ มิถุนายน ๒๕๕๓

2010-06-22T03:36:00.008+07:00

ขอเชิญท่านร่วมงาน ครบรอบ ๗๘ ปี การอภิวัฒน์ไทย ๒๔ มิถุนายน ๒๔๗๕ งานครบรอบ ๑๕ ปี สถาบันปรีดี พนมยงค์ พิธีเปิดห้องแห่งแรงบันดาลใจ ปรีดี พนมยงค์ การแสดงปาฐกถาปรีดี พนมยงค์ ประจำปี ๒๕๕๓ และ การแสดงละครเวทีเรื่อง “คือผู้อภิวัฒน์”

ภาพจากห้องแห่งแรงบันดาลใจ ปรีดี พนมยงค์

ห้องนี้เดิมเป็นสำนักงานและห้องสมุด อยู่เหนือขึ้นไปอีกชั้นจากละครโรงเล็ก Crescent Moon space และจะเป็นห้องนิทรรศการถาวร เปิดให้ผู้สนใจเข้าชม

ดูเพิ่มเติมที่
http://www.pridiinstitute.com/

กระเป๋าแดง

2010-06-19T14:01:00.004+07:00

มีอะไรในกระเป๋าสีแดงใบนั้น

เราชาวพระจันทร์เสี้ยวการละครได้เข้ามาอยู่และเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันปรีดี พนมยงค์ ตั้งแต่ปี 2541 เราก็เริ่มรู้จักครูองุ่น มาลิก ผู้มีความศรัทธาต่อ อ.ปรีดี พนมยงค์ และได้บริจาคที่ดินให้สร้างสถาบันปรีดีแห่งนี้

และเราได้ช่วยจัดงานและจัดกิจกรรมรำลึกครูองุ่นเป็นประจำทุกปี เราได้รู้จักประวัติของครูองุ่น รู้เรื่องราวของครูผ่านคำบอกเล่าของพี่ๆลูกศิษย์ครู และเราได้พบกับกระเป๋าสีแดงใบนั้นเป็นครั้งแรก

มีอะไรในกระเป๋าสีแดง

เมื่อเราเปิดออกดู เราจะพบกับดวงตาแป๋วแหว๋วนับสิบๆคู่ที่มองตอบเรา นั่นคือ "หุ่นผ้าขี้ริ้ว" เกือบสามสิบตัวที่ครูองุ่นเป็นผู้ทำไว้ และยังคงอยู่ในสภาพดี สีสันสวยงาม และ น่ารักดูมีชีวิต

แล้วพวกเราหลายคนก็ตกหลุ่มรักหุ่นผ้าขี้ริ้วเหล่านั้นทันที นี่เป็นที่มาที่ชาวพระจันทร์เสี้ยวเริ่มเรียนรู้ทำหุ่นเย็บหุ่นและเล่าเรื่องละครหุ่น โดยตั้งชื่อโครงการและตั้งชื่อคณะว่า "คณะละครยายหุ่น" เพื่อเป็นที่ระลึกถึงครูองุ่น มาลิก หญิงชราที่มีความรักต่อคนรอบข้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือเด็กๆ คุณยายจึงทำหุ่นให้เด็กๆได้เล่นได้ดู จนใครๆเรียกครูว่า "ยายหุ่น"

มาร่วมรำลึกการจากไปเป็นปีที่ 20 ของครูองุ่น มาลิก กันในวันอาทิตย์ที่ 20 มิถุนายน 2553 ที่สถาบันปรีดี พนมยงค์